Grip.

Ik zei het echt tegen mijzelf. Het zou waarschijnlijk een afwijzing worden. Zo goed ging het gesprek niet en ik moest daar sterk rekening mee houden. Het ontbeerde mij wellicht aan de juiste ervaring. Er waren drie andere goede kandidaten. Het was al mooi dat ik opnieuw op gesprek mocht komen. Ik was open en eerlijk geweest en had alle vragen kunnen beantwoorden. Soms is dat echter niet genoeg. Deze afwijzing zou mij niet zo uit het veld slaan. Tot het telefoontje gisteren..

Toen ik even naar de wc was geweest zag ik dat ik een oproep had gemist en besloot ik terug te bellen. En inderdaad, opnieuw een afwijzing. Ook al was ik zelf benadert voor deze functie, ik was het toch niet geworden. Met alles wat op mij af zou komen in deze functie waren er 2 kandidaten toch geschikter en hadden deze meer ervaring op een aantal moeilijke gebieden. Ik vroeg naar inhoudelijke persoonlijke feedback op wat ik een volgende keer beter kon doen. Ik had het goed gedaan. Het was knap hoe ik reflecteerde op mijzelf en op mijn psychische problematiek. Het was heel fijn dat ik dat zo open had benoemd en ze hadden het ook een erg prettig gesprek ervaren. Maar door naar de volgende ronde mocht ik niet. Het was over.

Uit de vergaderruimte liep ik teleurgesteld terug naar mijn bureau. Rond mijn werkplek drie nieuwsgierige collega’s. Flashbacks naar mijn andere (hoopvolle) telefoontjes en gesprekken van de afgelopen maanden en jaren, waarna ik steeds niet zo’n prettige boodschap mocht mededelen. Ik zei in eerste instantie dat ik het wel had zien aankomen. Jammer, maar op naar de volgende. Het was een groot masker. Een farce. Van binnen kroop ik ineen. De zelfhaat steeg. Mijn zelfmedelijden steeg. Ik hoorde nog “Ik zie al een hele andere Thomas na zo’n mededeling”. Ik glimlachte, maar vreesde de daarop volgende uren.

Ik ging naar huis alwaar ik op mijn bank ineen zakte. Ik las een heftig appje van een persoonlijke situatie bij een vriendin. Ik reageerde lief. Ik bevond mij in een gevaarlijke crisissituatie, alwaar ik voor mijzelf een plan heb wat ik in die gevallen wel en niet moet doen. Het lijkt zo simpel om die dingen te doen die dan moeten. Het lijkt zo simpel om jezelf onder controle te houden en grip te houden op jezelf. Pijnlijk genoeg lukte het allemaal niet.

De hele avond op mijn telefoon. Hele negatieve uitingen op Twitter. Dreigen met zelfmoord en de dood op whatsapp naar sommige vrienden. Calimero als vrienden lief reageerde. Iedereen op afstand houden. Een groot slachtofferrol. Vergelijken met die vriendin die nog veel heftiger nieuws  had en dat ik mij niet zo mocht aanstellen. Paniek. Angst voor de toekomst. Wanhoop. Het was allemaal daar. De avond ging voorbij en de nacht overleefde ik moeizaam.

Het is nu de volgende dag. Langzaam raap ik mijzelf weer op. Ik probeer de werkdag nog productief te zijn. Het knaagt dat ik ondanks alle voortekenen nog steeds zo weinig grip op mijzelf kan hebben na 3,5 jaar intensieve therapie. Het doet pijn dat dit de voorbije weken en maanden nog vaak gebeurt. Het is mooi dat ik in mijn blogs kan reflecteren en kan voornemen om mijn gedrag te veranderen. De patronen zijn alleen erg hardnekkig. Ik heb er nog erg weinig controle op. Ik krijg er maar geen grip op. Na een avondje stappen, na een afwijzing, alles stort opeens ineen. Ik had zo gehoopt dat ik verder was dan waar ik nu sta. Dat ik meer grip op mijn leven zou hebben. Het pijnlijke besef is alleen daar dat mijn patronen echt heel hardnekkig zijn. Wellicht dat het daarom in sollicitaties en liefde allemaal niet lukt. Het is een erg pijnlijk besef. Mensen benoemen dat besef als progressie. Ik zie alleen maar een gebrek aan grip op mijn eigen handelen. Het beangstigd ontzettend. Je kunt tegenslagen niet beïnvloeden, wel hoe je ermee omgaat. Ik was voorbereid en toch ging het ontzettend mis. Is het onwil? Is het onkunde? Grip op mijn leven, krijg ik dat ooit?

 

tommie345

1 Reply to “Grip.”

  1. Beste Tommie345,

    Dank je wel voor je open en eerlijke verslag.
    Ja, open en eerlijk ben je, en dat is heel bijzonder in deze maatschappij.
    En je bent intelligent, want je weet dat ons dagelijkse gedrag vol patronen zit.

    En dat je afgewezen bent voor die baan, dat overkomt de meeste kandidaten: er is er maar één die ‘m krijgt, nietwaar?

    En je zegt nog iets moois: “De patronen zijn alleen erg hardnekkig.”
    Daar heb je helemaal gelijk in. Patronen zijn 100% hardnekkig.

    Ik ben meer dan 30 jaar depressief geweest, en ook in mij waren het de patronen die het deden. Hardnekkige, taaie, rigide rakkers zijn het.

    Maar je gaat volgens mij meteen daarna volledig de mist in als je zegt: “Ik heb er nog erg weinig controle op. Ik krijg er maar geen grip op.”

    Daar sla je de plank volgens mij mis.
    Niemand heeft controle over patronen!
    Jij niet, ik destijds niet en nu ook niet.
    Niemand heeft grip op patronen.

    Ons brein en ons lichaam zitten vol patronen!
    Miljarden patronen.
    Ons lichaam bevat zo’n 70 biljoen cellen en in elke cel vinden per seconde meer dan 100.000 chemische processen plaats. Per seconde!
    Allemaal volgens bepaalde patronen.
    Dat moet ook.
    Dat kan niet anders.

    Hartcellen moeten altijd hetzelfde doen (nooit een dag vakantie nemen, zelfs geen uurtje). Longcellen, altijd maar doorgaan (nooit even pauze en effe tijd voor een sigaretje).

    Bij psychische patronen gaat het idem dito.
    Want die zijn helemaal gefundeerd op patronen in de zenuwwerking van ons brein en op patronen in ons lichaam die reageren op de patronen in ons brein. Alle patronen zijn ook nog eens verweven met elkaar. Zoiets verander je niet.

    Omdat jij denkt dat je patronen kunt of moet controleren (dus veranderen), ben je voortdurend in gevecht. In gevecht met jezelf.

    En als er één ding is waarmee je jezelf gegarandeerd uitput, dan is het vechten tegen jezelf.

    En het stomme is: datgene waartegen je vecht, wordt alleen maar sterker in je, want je geeft je brein telkens opdrachten. Zeg je “ik wil X niet” , dan hoort je brein “X”. En krijgt je lichaam ook een sein “X”. En dan voel jij “X”.

    Wat kun je dan wel? Wat is er wel mogelijk?

    Op het moment dat je de bui voelt aankomen, kun je nog van spoor wisselen. Zodat je van dat bestaande ongewenste patroon (in aantocht) kunt overschakelen naar een bestaand gewenst patroon.

    Schakelen, dat kan prima met patronen!
    Als je maar acuut te werk gaat zodra een onaangenaam patroon zich aandient.

    En aangename, prettige patronen, Tommie345, daar heeft ieder mens er miljoenen van.

    Ik wens jou een fijne avond toe.

    Met vriendelijke groet,
    Tura Gerards

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *