Vakantiedag

Ik kijk naar buiten en zie wat Zweedse huisjes. De regen is net opgehouden, nieuwe wolken waaien over en de thermometer wijst ongeveer 15 graden  aan. Ik kan me gaan klaarmaken om even te gaan hardlopen, ware het niet dat ik nog een beetje spierpijn heb van gisteren. Ik kan ook even gaan wandelen, meer van de Zweedse omgeving zien. Even uitwaaien. De vriend waar ik verblijf is nog een aantal uren aan het werk en ik zou dan ruim op tijd terug zijn. Als ik niet te lang wegblijf kan ik dan de finish van de tour ook nog even mee luisteren via Internet. Hardlopen of wandelen; “inderdaad zou dat nu wel goed voor me zijn” zeg ik tegen mijzelf.

Het is alweer de derde dag hier en van het weer word ik nog niet heel erg vrolijk. We zijn naar een pretpark geweest en heb de vriend ontmoet van mijn goede vriend. Verder gewoon vooral gechillt, beetje bijgekletst en overdag dus vooral gelezen. Gisteren het boek van de tennisser James Blake gelezen, een pareltje onder de sportautobiografieën. “How I lost everything and won back my life”, krachtig en mooi. Eens een Engels boek gelezen, wat ik ook best goed vind van mezelf, omdat ik niet bepaald een talenknobbel heb.

Vandaag lekker lang in bed blijven liggen en daarna rustig opgestaan en nog even de afwas weggewerkt. Toen was het al lunchtijd en heb ik samen met mijn vriend thuis geluncht. In Zweden heeft iedereen een uur lunchpauze en gezien de vriend van me op 3 minuten afstand werkt van deze woning is dit wel zo gezellig tussen de middag. Vervolgens begonnen aan het boek “Up” van Myrthe van der Meer. Na “paaz” ademloos gelezen te hebben keek ik erg uit naar dit boek. Maar nu 25 pagina’s gelezen te hebben leg ik het weg. Fuck, een knoop in mijn maag. Confronterend, omdat ik alles wat ze zegt zo goed begrijp. Confronterend, omdat ik dus ook naar een psychiater moet binnenkort, tenminste als ik ooit nog mijn rijbewijs wil halen. Confronterend, omdat ik vanmorgen ook weer zo’n wonderpil naar binnen heb moeten werken, zoals ik en een goede vriend deze gekscherend noemen. En confronterend, omdat ik deze hele fucking situatie nog steeds erg moeilijk te geloven vindt bij mijzelf. Al die mensen die weten van mijn psychische klachten, die zich zorgen maken of zo graag verbetering willen en het beste voor hebben met mij. Ik probeer te ontsnappen aan de angst voor alles wat nog komen gaat en mezelf weer bijeen te rapen. Ik ben op vakantie, Thomas, kom op raap jezelf bijeen.

Ik loop naar mijn tas, wat mijn klerenkast is gedurende mijn vakantie. De chaos in de tas symboliseert de chaos in mijn hoofd. Paniek, over enkele dagen als ik terug ben uit Zweden zit ik alweer bij de therapeut en de volgende dag bij de dokter om het weer over wonderpillen te hebben. Ik weet niet of deze nu werken, ik vind dat sowieso erg moeilijk om aan te geven. Het is niet als ergens pijn hebben en dat het met een pil of zalf zorgt voor minder pijn, maar het aangeven of je minder angst/onrust voelt is erg moeilijk. De brief van het cbr dat ik naar een psychiater moet zorgt voor meer onrust, wonderpillen of niet. Mijn darmen spelen ook weer op hier in Zweden, altijd wennen aan voedsel in het buitenland en in een pretpark werk je meestal ook niet het beste voedsel naar binnen voor je darmen. Ik kijk nogmaals naar buiten en zie dat het weer begonnen is met regenen. Ik ga op bed liggen en vraag me af wanneer de zon zal gaan schijnen voor mij. Nog een aantal uren en dan weer een nieuwe (vakantie)dag. Helaas zijn mijn negatieve gedachten en onrust met me mee gereisd naar Zweden…

Reis

Één van de meest stressvolle dingen vind ik op reis gaan en ergens brengt het me ook altijd al bad luck. Of het is een auto die kapot gaat of broekzakbellen op een boot midden op zee, altijd zorgt het wel tot extra kosten, stress en negatieve gedachten. Helaas ook weer dit jaar.

Mijn busje naar Weeze Airport vertrok om 12.30 voor het station in Nijmegen, dus besloot ik om 12.00 richting het station te gaan. Er zijn daar twee pinautomaten en zo dacht ik: “ik pin ik daar wel het geld om met het busje te gaan”. Helaas, beide pinautomaten stuk (nog nooit gehad, maar uitgerekend nu) en een rij bij het GWK kantoor. Gelijk stress, dat ik toch al had van mijn korte overstaptijd overal vandaag en ik alleen op reis gaan toch altijd een beetje spannend vind. Ik had nog wel een credit card bij me dus dacht: “ik betaal daar wel mee bij de buschauffeur”. Helaas bleek dit niet te kunnen en rende ik terug naar het GWK kantoor op het station. Hier bleek ik 3% kosten over het bedrag te moeten betalen maar dit was nou eenmaal zo. Hijgend kwam ik nog net op tijd aan bij het busje en kon ik gelukkig mee.

Na een vrij gevaarlijke rit met onhandige inhaalmanoeuvres naar mijn inziens, kwam ik aan op het vliegveld. Gelukkig had die wel doorgereden dus ik had in principe nog wel wat tijd. Dat was ook wel nodig, door de stress die ik had of mijn handbagage niet te groot en zwaar is (had geen weegschaal of centimeter bij de hand thuis) en doordat ik nog niet had ingecheckt, vanwege mijn computer troubles en het al helemaal niet lukte doordat een vriend uit Zweden had geboekt en ik de vertaling naar Engels niet kon vinden. Ik dacht simpel: ach dan doe ik het wel op het vliegveld. Ik liep dus vrolijk naar een computer van Ryanair om daar in te checken, dit had ik in het verleden voor Transavia en KLM ook al eens zo gedaan. Vol verbazing kwam op het scherm u heeft niet aangegeven op het vliegveld te willen inchecken dus u dient nu 45 EURO te betalen hiervoor, voer u pas in. Even slikken en weer doorgaan dacht ik, dus betaalde ik braaf. Vervolgens werd ik van het kastje naar de muur gestuurd voor waar ik mijn stoel moest kiezen en koos ik ergens vooraan en werd er mij zowaar een stoeltje op de voorste rij toebedeeld bij het raam. Zo zou ik er ook weer snel uit zijn voor mijn korte overstap en door de vele beenruimte ebte de negatieve gedachten langzaam weg. Ik was vervolgens na een goede vlucht na de landing als eerste het vliegtuig uit en had zelfs nog tijd om Zweedse kronen pinnen. In de bus moest ik betalen met creditcard en ik wist de code hiervan niet meer zo goed. Vol stress, een lange rij achter me en een chagrijnige buschauffeur (in Zweden heb je deze dus ook) gokte ik gelukkig mijn derde poging goed. Een nare sneer van de buschauffeur deed me alweer verlangen naar een dekentje, maar ik dacht “volhouden Thomas, deze vakantie wordt leuk”. Gelukkig stopte de bus bij elke halte, waardoor het nog spannend werd of ik mijn trein ging halen.

Hoewel ik had gehoord dat je gewoon een kaartje in de trein kunt kopen in Zweden, vertrouwde ik hier toch niet helemaal op. Ik wilde ook nog snel iets te snacken en drinken halen en vroeg in de winkel ook naar een treinticket. Deze kon je kopen in deze winkel en deze kocht ik en ik rende naar de trein. Tevreden zat ik, toen ik zag dat ik alleen een bonnetje had van mijn drinken met daarop gekocht treinticket, maar dat ik dus mijn echte treinticket niet had gehad. Vol nog meer stress reed de trein weg en kwam de conductrice al snel. Half in paniek in mijn beste Engels legde ik het verhaal uit en accepteerde ze het en liep ze door. Het was echter wel de druppel. Met al moeheid van mijn reis, de constante check of ik paspoort, sleutels, al mijn tassen en telefoon nog wel had en opnieuw weer een paar tegenslagen kwam ik weer in de negatieve gedachten terecht. “Zelfs op vakantie kan het niet goed gaan en leidt het weer tot allemaal extra stress en kosten en gedoe, met als gevolg ik ben ook niet geschikt voor het leven etc.”. Het zijn gedachten die dan niet meer uit mijn hoofd gaan. Ik weet zelf dat dit onwerkelijk klinkt en misschien wel weer als een zwaar leven verhaal. Voor mij voelt het echter weer als een volgende teleurstelling. Ik kan het retrospectief echter ook wel zien als progressie in mijn gedachten. In het verleden kreeg ik deze gedachten namelijk al na het geldautomaten incident (bij de shuttle naar Weeze) of zou het een reden kunnen zijn om op reis gaan of vakanties te vermijden. Dat doe ik gelukkig niet meer, maar het betekende wel dat ik de eerste dag, mijn reisdag, nog slopender ervoer dan het toch al is.

Met vertraging kwam ik gelukkig wel aan op de plek van bestemming. In al mijn negatieve gedachten had ik echter niet laten weten welke trein ik zat of hoe laat ik aan kwam. Hierdoor moest ik nog even wachten bij aankomst op het station. In mijn hoofd gingen alweer gedachten als “waarom communiceer je niet” en “wat heeft hij nou aan jou”. De vriend kwam me echter al vrij snel ophalen met twee maten van hem. Was niet echt een probleem, al was ik misschien als ik heel eerlijk ben liever door hem alleen opgehaald. Maar dat vind ik ook nog moeilijk om aan te geven. De knuffel kwam er niet van en na een relatief snelle hap konden we richting het huis van mijn goede vriend. Dat we onderweg ook nog een ree (kleintje) aanreden was ook nog een redelijke schok. Helaas was het beestje niet meer te redden en waren wij zelf en de auto in orde. Het was echter wel even schrikken.

Na een relatief korte reisdag in uren (deur tot deur 10,5 uur) kwam ik daarna gesloopt aan doordat die toch lang duurde qua stress en negatieve gedachten. Ik hoopte dat het mijn reis richting dromenland die avond verder niet verpesten zou. Wellicht kon het dekentje, waar ik dan onder zou liggen, hiervoor zorgen..

Een weekje naar Zweden..

Daar zit ik dan aan mijn laatste koffie thuis voordat ik op reis ga. Toch wel een beetje zenuwachtig, alleen op reis. En natuurlijk ging er nog van alles mis; kon niet inchecken thuis, heb geen centimeter en weegschaal voor mn handbagage (weet dus niet of dit het vliegtuig in mag) en mijn reisschema zit vol met krappe overstappen.

Toch zit ik hier ook met positieve spanning. Vanmorgen nog nieuwe boeken gehaald en het is heerlijk om er even helemaal tussen uit te zijn. Weg van de grote boze buitenwereld die ik zo tegen kwam de laatste maanden of eigenlijk meer de laatste jaren. Mijn WhatsApp en Facebook gaan even uit, maar toegang tot internet wil ik mezelf niet ontzeggen. Daarvoor is mijn passie voor de Tour en Wimbledon nog te groot. En misschien kan ik het ook niet laten om af en toe nog een blog te schrijven.

Maar nieuwe boeken, hardloopschoenen en een fijne vriend die op me wacht in de mooie Zweedse natuur spreken voor zich. Ik ga even lekker een week tot mezelf komen, veel rust pakken, lekker genieten en proberen om te genieten. Want hoewel er nog steeds veel onrust speelt op de achtergrond, gaat een weekje Zweden mij vast goed doen..

Een goed weekend

Ik verwacht dat ik hier op mijn blog nog wel eens een slechte dag van mijzelf zal schetsen. Daarnaast kan ik hier een weergave geven van mijn gedachten dit weekend nadat mijn telefoon opeens terug ging naar zijn fabrieksinstellingen en ik bleek al mijn foto’s en filmpjes kwijt te zijn. Of het gevoel toen bleek dat ik mijn antidepressiva kwijt was en er halve paniek ontstond in mijn hoofd, omdat ik dan een dag over moest slaan. Daarnaast kan ik weergeven wat een festival doet met mijn darmen of wat er gebeurde in mijn hoofd toen ik één van mijn beste vrienden gedag zei voor waarschijnlijk minimaal een half jaar.

Ware het niet dat dit een veel geschikter moment is om te vertellen hoe ik mijn dagen nog met deze vriend doorbracht. En dit had vooral te maken met twee grote passies van mij, ofwel de twee belangrijkste (bij)zaken van het leven: sport en muziek.

Ik zeg wel eens gekscherend dat ik er zonder sport en muziek al niet meer was geweest. Want zelfs op de meest depressieve momenten kan ik nog uitkijken naar een bergetappe in de Tour de France of naar een heerlijke dag Wimbledon kijken. Ik bedoel hier dan dus vooral sport mee in de passieve zin van het woord; het volgen van sport. Ik kan de hele nacht opblijven voor de ontknoping van een golf major en terwijl ik dit typ staat om 1.30 ook nog de WK voetbal vrouwen finale aan.

Hoe vet was het dit weekend dan ook dat de Tour de France in Nederland was. Ik was bij de ploegenpresentatie, zag de proloog in Utrecht en stond bij etappe 2 in Rotterdam. Geen stem meer over, maar hoe mooi is het om dit live te volgen en zien, de sfeer te proeven en dit samen te doen met familie en vooral die goede vriend. We zijn ook al samen naar de Olympische spelen geweest in Londen en maken plannen om volgend jaar naar RIO te gaan. Sport, wat kan ik er in opgaan. Ik kan nog steeds balen van het falen van de Nederlanders in de tour vandaag of van het nipte verlies van de beachvolleyballers in de WK finale vandaag. Ja inderdaad, ik volg echt alles.

Naast de vele uren die opgaan aan het volgen van sport besteed ik veel tijd aan het luisteren naar muziek. Ja, wederom de passieve vorm ervan. Dat ik afgelopen vrijdag naar een vet festival ging (Pitch), leidt tot deze vrolijke blog. Want wat was het fijn! Ik zag er een beetje tegenop door de drukte en mijn dysthyme stoornis, maar de fijne klanken en muziek zorgden dat ik hier veel minder last van had dan verwacht. Een hele tent los gaan op de klanken van Flume en James Blake, als hele vette nieuwe shit ontdekken als Kaytranada en Antal. Dansjes tot diep in de nacht waren het gevolg. En hoewel er dus kleine tegenvallers waren kan ik het niet ontkennen: dit weekend was echt ultiem fijn. Het is daarom denk ik dat ik nog niet durf te gaan slapen, want gaat een weekend ooit nog zo fijn zijn?!

Zwaar leven

Ik wil graag nog even terugkomen op mijn laatste blog Onweer. Ik snap ook wel dat de blog klonk als het volgende couplet uit `Zwaar Leven` van Brigitte Kaandorp. Na de volgende geniale coupletten:

Bij mij gaat nooit eens iets vanzelf
daarom ben ik vaak zo moe
Heel veel dingen zijn zo moeilijk
dat ik ze gewoon niet doe
En doe ik wel een keertje iets,
wordt het vaak niet gewaardeerd
En daarom gaan veel andere dingen
Automatisch ook verkeerd

Soms sta ik bij de kassa
Alles moet daar vlug vlug vlug
En dan ben ik iets vergeten
Moet ik helemaal terug
Alle mensen moeten wachten
En dat vinden ze niet fijn
Maar ja dan zien ze ook een keertje
Hoe het is om mij te zijn

Zou dan het volgende couplet (door mijzelf geschreven) komen:

En dan mis ik weer de onweer
Omdat ik elders was
Het gedonder en de flitsen
‘k moest liggen in het gras
Moest ik al de flitsen weer aanschouwen
Op de sociale media
Slecht zicht bij de tourpresentatie
Waardoor ik met lege handen sta

En zouden meer coupletten over tegenvallers van mij misschien niet misstaan. Ik probeer(de) slechts alleen duidelijk te maken dat een kleine tegenvaller bij mij vaak veel negatieve gedachten met zich mee brengt. Zonder daar zelf controle over te hebben voel ik me dan een grote faler of kruipt de slachtofferrol binnen bij me. Dit gebeurt ook bij het hebben van een lekke band of als mijn telefoon stuk valt op straat. Ik kan er gewoon heel slecht mee omgaan en zie op dat moment dan alleen maar alle dingen die misgaan in mijn leven. Anderen zullen denken ‘jammer’ en weer verder gaan, voor mij is dat niet mogelijk. Met een dysthyme stoornis, met zwaardere symptomen uit een diepere depressie en door meerdere kenmerken uit persoonlijkheidsstoornissen, gaat dat helaas (nog) niet. Ik wil me zeker niet verschuilen achter deze psychische klachten, en vind ook dat ik hier beter mee om moet gaan. Ik ben daar momenteel echter nog niet toe in staat en dat probeerde ik met het stuk ‘onweer’ duidelijk te maken. Mijn gevecht hier tegen ga ik momenteel aan met therapie en probeer daarbij ondersteuning te vinden in antidepressiva.

Het is misschien niet helemaal te begrijpen. Ik denk dat het vergelijkbaar is met het feit dat mensen wel begrijpen dat mensen met een hele chronische ziekte depressief worden of zich wat meer down voelen. Of dat iemand met een verlies van een dierbaar persoon hier last van heeft (als bijvoorbeeld het verlies van je ouders of je kind). Dat een relatief gezond persoon als ik met werk, huisje en lieve familie en vrienden die van me houden, hier last van heeft, is alleen wat moeilijker voorstelbaar. Ik moet zeggen dat ik deze gevallen ook veel beter begrijp dan mezelf, waardoor er weer een ultiem schuldgevoel deel van me maakt. Iedereen heeft wel eens wat shit, “grow up and deal with it” is dan een logische gedachte. Ik snap ook wel dat mensen zo denken en ik ben blij dat dat voor hen werkt. Helaas blijk ik er nog niet helemaal in staat toe te zijn. Ik ben deze blog gaan schrijven om wat meer inzicht te geven over deze gevoelens en gedachten bij mij. Maar mochten jullie nog steeds blijven denken, “pfft zwaar leven ”, dan even goede vrienden!

Brigitte Kaandorp – Zwaar Leven

Onweer

Al sinds jonge leeftijd ben ik gebiologeerd door het weer. Ik zat en zit op internetfora over de pluim, hirlam en andere weermodellen en was vrijwel altijd bezig met het weer. Vooral extreem weer wist me te boeien. Ik wist dan ook zeker als ik later een rijbewijs en auto zou hebben, (hoofdpijndossier; kom ik later in een blog nog wel op terug) dat ik regelmatig zou gaan storm chasen en daarnaast staat op tornado jacht gaan in Amerika nog steeds bovenaan mijn bucket list.

Ik vind het mooie aan hittegolfen in Nederland dat er vaak warmteonweer kan ontstaan en soms zijn de luchtomstandigheden zo goed dat hier flink wat instabiliteit in kan zitten. Dit kan extreme klappen en flitsen tot gevolg hebben. Dit gebeurde gisterenavond dan ook in de buurt van Nijmegen en op vele plekken in het land. Helaas miste ik dit volkomen en heb ik op wat flitsen in de verte na weinig mee gekregen van het epische onweer. So be it zullen jullie denken, volgende keer meer geluk.

Helaas werkt het bij mij in mijn hoofd heel wat anders. Toen ik de epische foto’s en berichten al langs zag komen op de social media werd ik al overgenomen door jaloezie. Net uitgerekend nu was ik natuurlijk elders. Daar kwam een beetje onrust bij doordat ik dacht dat mijn raam nog openstond en wellicht dus dat ik waterschade heb opgelopen. Maar de grootste frustratie zat er in het onweer dat ik had gemist. Mijn hoofd zat bommetje vol negatieve gedachtes en alles schoot door mijn hoofd. “Waarom juist nu” en “waarom juist ik” gingen de gedachtes als een klein kind door mijn hoofd. Je kan me niet veel gelukkiger maken als een drankje met uitzicht op episch onweer. Het onweer waar iedereen nog lang over zou spreken had ik zojuist gemist. Het rijtje met alles wat ik daarnaast ook niet had en alle onrecht bleef zich in mijn hoofd afspelen.

Ik verwacht niet dat iedereen nu kan volgen waar dit heen gaat, immers iedereen mist wel eens wat die wil. Voor mijn gevoel is het juist alleen nu zo treffend dat ik weg ben en dus het epische onweer heb gemist. Weer een kleine druppel in mijn emmer erbij waar ik van kan balen. Die emmer, die het afgelopen jaar al een drie keer zo grote vorm heeft aangenomen. Er ontstaat een mix in mijn hoofd van gedachtes uit deze emmer, plus de zelfhaat wegens het raam dat ik open heb laten staan en het onbegrip van iedereen die vindt dat ik me ongelofelijk aanstel met deze gedachtes omdat ik een beetje onweer heb gemist. Dit leidt tot een supercell aan onweer in mijn hoofd dat me wederom een lange en eenzame nacht heeft wakker gehouden. Ik keek af en toe nog naar buiten, maar ik zag geen flitsen of ik hoorde geen gedonder. Ik baalde verder, het echte onweer had ik dus echt gemist.

Vijftig

Deze blog gaat niet over de temperatuur op mijn kamer, al had dat ook zomaar gekund. In plaats daarvan gaat het over de alweer meer dan 50 pillen die ik naar binnen heb gewerkt. Niet één van die pillen, die sommige van mijn vrienden wel eens slikken op festivals en mooie nachtfeesten deze zomer, maar puur vergif zoals ik het tot nu toe nog noem: antidepressiva.

45 stuks citalopram, ondersteund door 3 doktersafspraken, een telefonisch consult, 3 apotheekbezoekjes en 6 therapie sessies. En nu precies een week aan de sertraline, ook alweer met twee apotheek bezoekjes, 2 bezoeken aan de dokter en een therapie sessie. “Als je toch al je eigen risico al hebt verbruikt moet je de zorgverzekering maar optimaal benutten” zullen we maar zeggen.

Veel meer dan slapeloze nachten, droge mond, misselijkheid, extra darmkrampen en verhoogde spanningen heeft het me tot nu toe nog niet echt gebracht. Hopeloos wordt ik er langzamerhand van en hoewel ik weet dat ik meer persoonlijkheids- problematiek heb waarbij therapie meer helpt dan deze pillen, begint het geduld langzamerhand op te raken.

Wie mij begin dit jaar had gezegd wat ik in dit eerste half jaar allemaal door zou maken had ik opgesloten in een gesticht. Echter ben ik er zelf nu meer rijp voor dan jullie waarschijnlijk. Mijn doorzettingsvermogen en daadkracht, wat door velen als mijn sterke eigenschappen wordt benoemd, komen steeds minder vaak tot uiting. Een voorlichting gaat vandaag alweer niet door, omdat ik te depressief ben om voor de groep te staan. Een ultiem schuldgevoel over schaduwt zich en ik moet er niet aan denken dat ik nog 50 van zulke dagen moet…

Vakantie

Al sinds onze kindertijd kijken we allemaal uit naar vakantie. Tenzij je een hele leuke juf of meester had natuurlijk, maar over het algemeen verheugen we ons altijd wel op die paar weken vrij van werk, school of studie gedurende de zomer. Even ontsnappen aan al die stress, even geen verplichtingen en vooral doen waar je zin in hebt.

Ik dacht de afgelopen maanden al veelvuldig dat ik er aan toe was. Met een aaneenschakeling van pijnlijke confrontaties, moeilijke gesprekken en tegenvallers wilde ik even niet meer naar werk hoeven gaan of geen nieuwe dag moeten opstaan met al die verplichtingen.

Nu het vandaag echter zo ver is gekomen heb ik een ultiem gevoel dat ik hem helemaal niet verdien. Door alle keren dat ik niet uit bed kon komen had ik al mijn verlofuren allang opgemaakt en kon ik nooit 3,5 week vrij nemen. Bovendien stonden er nog 80 mails open die ik beloofd had te beantwoorden voor de vakantie. Met nog enkele overleggen vandaag kwam ik daar natuurlijk ook niet aan toe. Van 8 uur vanmorgen tot kwart voor 7 vanavond nog geprobeerd een hoop te doen, maar veel was doorsturen met als boodschap “kan jij dit misschien doen, ik heb er helaas geen tijd voor gehad en ga nu drie weken op vakantie”. Mochten ze nee antwoorden krijgen ze een automatische reply met dat ik mijn mail pas 27 juli weer beantwoord.

Ergens wel goed dat ik deze lijn nu heb getrokken en na alle stress en chaos nu echt 3,5 week vrij neem. Helaas voelt het nog niet zo. Ik laat mijn collega’s in de steek en heb de afgelopen maanden veel te weinig uitgevoerd waardoor ik deze vakantie echt niet verdien en nog veel werk en taken die ik had beloofd achter laat. Al die keren dat ik ja zei tegen taken, omdat ik er wel ruimte voor had in mijn agenda, maar niet in mijn hoofd. Die mailtjes van eind maart met taken die ik maar bleef uitstellen of waarover ik loog dat ik ze al had gedaan. Nee, dat ze me nog niet ontslagen hadden snapte ik echt nog niet. En ergens voel ik me nu als aan het begin van het boek “Paaz” van Myrthe van der Meer. Op mijn laatste dag voor mijn vakantie, misschien wel dat ik nooit meer terugkom op mijn werk, omdat ik naar de dagbehandeling moet of moet naar een psychiatrisch ziekenhuis. Want als mijn negatieve en suïcidale gedachtes niet heel snel op een lange vakantie gaan (het liefst een enkele reis) is daar misschien geen ontkomen meer aan…

Overlijden

Toen ik gisteren na een enerverende maandagmorgen (had een zware therapiesessie en werd zomaar opeens op straat achtervolgd en bedreigd door een junk die ook nog een ijzeren voorwerp naar me wist te gooien) op mijn werk kwam, miste ik gelijk één van mijn directe collega’s. Ik kreeg hier gelijk een naar voorgevoel bij. Als zij afwezig was wist ik dat altijd wel vantevoren en het viel altijd gelijk op als ze er niet was. Ik zag niet gelijk iemand anders die veel contact met haar zou hebben dus besloot het maar even te laten en toch aan het werk te gaan.

Toen ik een uur later wel een andere directe collega zag, en waarmee we met zijn drieën gezamenlijk vaak gaan lunchen, merkte ik gelijk al dat ze slecht nieuws had. De collega die er niet was, was er niet, omdat haar vader die nacht was overleden. Er schoot gelijk een brok in mijn keel. Hoewel ik deze man nooit in het echt had ontmoet en wist dat die veel lichamelijke complicaties had, kwam dit nieuws toch rauw op mijn dak. Sneu voor mijn directe collega, die al een moeilijke periode achter de rug heeft door verschillende oorzaken.

Het is een overlijdensbericht in een reeks van vele overlijdensberichten de afgelopen maand. Ik moet zeggen dat het me steeds weer opnieuw raakt. Veel van de personen waarover de berichten gingen stonden overigens niet heel erg dichtbij me, op de buurman / goede vriend van mijn ouders vorige week na. Maar het nieuws dat ouders van mensen overlijden, of vrienden of vriendinnen van vrienden van me al op zeer jonge leeftijd of andere kennissen, raakt me altijd weer diep.

Ik denk dat het voor een deel komt door de vele begrafenissen en crematies die ik al heb bijgewoond op mijn 27e levensjaar. Beide oma’s en opa’s zijn reeds overleden (1 heb ik nooit gekend), een tante, oud-collega, vader van een hele goede vriendin, tafeltennistrainer(s) en de meest heftige vorig jaar: mijn neefje, waarbij ik zelfs zijn kist heb mogen dragen. Veel van deze mensen schieten dan weer door mijn hoofd en hoe erg ze gemist worden door vele mensen als ook mijzelf. Daarnaast ben ik een gevoelig mens en geef ik veel om de mensen om me heen, dus vind ik dergelijk nieuws voor één van mijn naasten altijd weer naar om te horen. Maar het meest pijnlijke is misschien nog wel dat ik zelf dagelijks met mijn eigen dood bezig ben, en me ergens schuldig voel daarover als ik dan hoor over een echte dood. Of erger nog, dan denk: was ik maar de persoon die was overleden. De persoon die nu is overleden levert zo veel verdriet op bij zoveel mensen en ik zie van mezelf bijna alléén maar de voordelen en de lijdensdruk die daardoor wordt weggenomen. Maar aan de andere kant zie ik ook wat het echt met mensen doet, en kan ik het mijn ouders, overige familie, vrienden en collega’s echt niet aandoen. Ik zal het tegen hen nog wel even langer volhouden, en met hen praten over lijden…

Agenda / Planning

Wie mijn agenda/planning zag van afgelopen weekend zou denken dat daar echt niet iemand achter schuilt gaat met depressieve klachten. Het lijkt meer op iemand die tegen een burn-out aan zit of laat zeggen dat er mensen met een minder stressvolle agenda in een burn out zijn geraakt.

Het begon op vrijdagavond al met de organisatie van een beachparty (chillparty) op het waalstrandje voor de homojongerenorganisatie waar ik drie jaar voorzitter van ben geweest en nu actief ben in de jubileumcommissie. Daar bleef ik natuurlijk weer veel te lang hangen om in de zeiknatte regen nog even verder te helpen opruimen. Vervolgens moest ik de volgende dag weer vroeg opstaan om voor ander vrijwilligerswerk (John Blankesteijn Foundation –> JBF) homoseksualiteit in de sport bespreekbaar te maken. Samen met alle vrijwilligers dachten we na over hoe we internationaal iets konden betekenen en hoe we JBF meer op de kaart konden zetten en hoe we hiermee geld konden genereren voor de JBF. Mijn inzet werd hier erg gewaardeerd, en ergens was het na een korte nacht ook een fijne positieve opleving. Gelijk door vanuit hier ging ik naar het uitje van het voorlichtingsteam van het COC (Ander vrijwilligerswerk van me), waarin we een potje pitch&putt speelde, gezellig gingen bbqen en nog gezellig bijkletste of een soort spelletje speelde. Vanuit hier heel even naar huis om om te kleden om nog met deze groep te gaan stappen.

De volgende dag (zondag) kon ik een beetje uitslapen, maar ging ik vervolgens weer naar Ede om een goede vriend uit te zwaaien die 4-9 maanden op reis gaat. In de trein terug kwam ik nog een bekende tegen en praatte ik nog even bij. Daarna moest ik nog even mijn zonnebril ophalen bij een vriend om vervolgens op de fiets door te gaan naar twee andere vrienden om daar te eten en bij te kletsen. Kortom een druk sociaal leven. Een depressief iemand of iemand met een burn out was al 100 keer neergevallen en had dit echt niet aangekund.

Wie echter mijn werkweek van vorige week bekeek zag hoeveel moeite ik had om mezelf uit bed te slepen, om energieloos richting de douche te gaan en pas om 10.30 met moeite aan te kakken op mijn werk om vervolgens 3 regels te typen op een hele dag om dan weer naar huis te gaan om vervolgens geen energie te hebben om boodschappen te doen en voor mezelf te koken, maar al weer snel onder een dekentje weg te duiken, zou wel denken aan een echt depressief persoon.

Een echt depressieve stoornis heb ik dus niet, maar wel een dysthyme stoornis, waarbij je langdurig lichte depressieve klachten hebt en je moeilijk van dingen kunt genieten. Dat kwam eigenlijk ook wel tot uiting in mijn drukke weekend, toch was ik ergens best trots dat ik dit allemaal kon opbrengen dit weekend. Echter toen vanmorgen mijn wekker ging voor therapie en voor het slikken van een nieuwe pil, was ik nog doodop, was de therapiesessie weer zwaar en lukt nu op werk nu ook weer vrij weinig. De gevoelens een mislukkeling te zijn, dat alles waardeloos is en dat het alweer 29 juni is en nog steeds alles uitzichtloos is, helpen daarbij niet. Ik had al vele belangrijke stappen genomen in mijn agenda de afgelopen maanden, maar de conclusie na afgelopen weekend is eigenlijk wel dat ik in mijn agenda/planning nog meer dingen moet schrappen wil ik stapjes vooruit kunnen maken. Want mijn dysthyme stoornis wordt steeds zwaarder, lijkt soms op een echte depressie en te veel dingen ondernemen is soms echt te zwaar. Helaas moet mijn agenda / planning er nu ook steeds meer aan geloven..