Night & Day

Daar lag ik dan om 3.00 in de nacht. Klaarwakker, onrustig in mijn kop, die ook nog eens pijn deed. Ik probeerde op te staan, wat natuurlijk nog pijn deed van mijn gekneusde ribben. Eenmaal opgestaan probeerde ik mijzelf naar de wc te begeven, maar wat was dit onwerkelijk en wat voelde ik mij versuft. Met moeite vond ik weer duizelig mijn weg terug en probeerde ik weer te gaan slapen.

Echter, ik was klaar wakker! Slechts enkele uren nadat ik die pil had ingenomen bracht het me al een zo veel meer ellendig gevoel dan ik al had. Ik probeerde te draaien, wat niet ging met mijn ribben, om toch nog in slaap te vallen. Maar het onrustige, duizelige gevoel met onrustige benen bleef en in slaap vallen zou ik ook nooit meer echt deze nacht. Ik bedacht me nog of ik nog een oxazepam kon innemen, maar dit was al te laat en dan kon ik nooit meer werken. Een aantal uren gingen heel langzaam en onrustig voorbij.

De wekkerradio ging met nog barstende koppijn in mijn hoofd. Dit ging geen goede werkdag worden bedacht ik me nog en inderdaad ben ik uiteindelijk maar 2 uur op mijn werk geweest voor een overleg. Daarvoor en daarna heb ik alleen maar versuft op de bank gezeten. Na 3 uur slaap was ik ook helemaal gaar en helemaal nergens toe in staat. Inderdaad geluk dat ik dit kan met mijn werk, die overigens helemaal niets weten over mijn psychische klachten. Maar mijn schuldgevoel over mijn lage productiviteit is er helemaal niet minder om.

Mijn eerste dag is dus helaas helemaal niet meegevallen. Maar de dokter heeft gezegd dat ik door deze eerste zware eerste periode moet, en dat het daarna pas gaat werken, en dat het dan dus beter wordt. Mijn sceptische gevoel blijft aan. Jaloersmakend kijk ik nog eens op facebook, veel vrienden zie ik staan op een gala of op een borrel waar ik ook wilde zijn. Wat zijn die evenementen ver weg, ik zou mijzelf daar nu echt niet kunnen vermaken, want ik alleen nog maar een pijnlijkere constatering vind. Nogmaals spoken de vragen door mijn hoofd hoe het op 27-jarige leeftijd al zover heeft kunnen komen en waarom ik mijzelf deze hel met pillen aandoe. Toch fluistert er dan ook alweer een stem terug die me verteld dat ik niet meer weg kon duiken voor de pillen. Al is het bijvoorbeeld maar door de dagelijkse gedachtes aan dood zijn. Echt vrolijk word ik dus niet, maar ik weet dat ik er doorheen moet en helaas is deze dag ook alweer zo ver dat het al bijna tijd is voor pil twee. Zal deze beter gaan en zal dit echt ooit wennen? Ik denk erover om er onmiddellijk een oxazepam erbij te nemen, zodat ik in ieder geval een beetje slaap. Maar mijn natuurlijke weerstand tegen nog meer pillen willen het ook graag zonder kunnen. Een diepe zucht volgt, hier kan ik tot 23.00 nog wel even over piekeren, wanneer het echt tijd wordt voor een nieuwe pil. Hopelijk dat ik dan een keuze heb kunnen maken en het dan beter gaat…

tommie345

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.