Verjaardagscrisis: 30 jaar

Het was zonnig en meer dan 25 graden. Ik had een prettige kennismaking gehad met de wethouder op mijn werk. Ik had getrakteerd met taart op werk wat dankbaar werd ontvangen. Ik had afgesproken met mijn drie beste vrienden. We vonden een plek bij de Utrechtse grachten terwijl alle terrassen vol leken en er mensen moesten wachten. Ik kreeg allemaal lieve berichtjes en veel mensen dachten aan mijn verjaardag. En toch had ik de meest verschrikkelijke verjaardag die ik mij kan herinneren…

Read More

Politiek betoog: Waarom loondispensatie een ontzettend kwalijk idee is…

De afgelopen weken was er best wel wat in het nieuws over de vertaling van wettelijke loonkostensubsidie naar loondispensatie voor mensen met een arbeidshandicap. Beide ingewikkeld, moeilijk te begrijpen en voor veel mensen niet te bevatten wat het betekent. Ik volg deze wetswijziging op de voet, omdat het valt binnen mijn werkgebied. Ik ben beleidsmedewerker op het gebied van werk en inkomen. Lang voor het WerkBedrijf in Rijk van Nijmegen, inmiddels voor een consultancy bureau BMC en doe ik opdrachten op dit gebied bij verschillende gemeentes. Op dit moment voor de gemeente Staphorst en de gemeente Houten.

Read More

Issues.

Toen ik nog een baantje had in de supermarkt werd ik gekscherend wel eens Issue boy genoemd. We hadden allemaal zulke bijnamen voor elkaar en ja ik had altijd wel issues. Ik wist het toen nog aardig te bagatelliseren en kon er wel om lachen. Misschien is het echter wel de opmaat en het begin geweest van mijn psychische klachten. Het was altijd een mix van lichamelijke en psychische klachten wat mij verder vaak hinderde. Nu ik in de wereld van een hele drukke baan ben gestapt worden er helaas weer wat issues getriggerd/ spelen er weer een aantal issues.

Read More

Maart – De balans

April is alweer voor een kwart voorbij, maar het is nog steeds tijd om de balans op te maken van maart. Het was een behoorlijke maand. Ik begon een nieuwe baan, er ging veel tijd zitten in de campagne van de gemeenteraadsverkiezingen, ik ging naar het eerste congres van D66 en ik wandelde voor het eerst 30km, maar zag mijn droom van de vierdaagse tegelijk vervagen. Kortom, er gebeurde weer een hoop, hoog tijd voor het opmaken van de balans.

Read More

K-U-T. Uitgeloot voor de vierdaagse.

Over precies een week zou ik uitgeteld op de bank liggen na mijn eerste marathon. Ik droomde hier al heel lang over en nu vond ik de tijd rijp. Wat wilde ik dit graag nog bereiken voor mijn 30e levensjaar. Echter kwam daar de blessure shin splints in oktober. De droom ging in de ijskast en moest ruimte maken voor nieuwe doelen. Ik had geen last van de blessure met wandelen en op aanraden van de sportfysio mocht/moest ik zelfs snelwandelen voor mijn herstel. En zo kwam daar de nieuwe droom: de vierdaagse. Vrijdag was de loting: Kut. Uitgeloot.

Read More

29 maart blijft altijd bijzonder: De start in Lunteren

Pasen blijft altijd wel een beetje bijzonder. 29 maart al helemaal. Op de dag vandaag precies 2 jaar geleden trok ik mijn jas aan om te vertrekken voor mijn eerste dag in groepstherapie. Om te worden onthaald door een groep. Om een pad te bewandelen naar 36 weken therapie, niet wetend of ik daar beter van zou worden. Het was de dinsdag na Pasen. Ik kon er niet meer onderuit en ik had niet verwacht dat ik dit ooit nodig zou hebben. 9 maanden groepstherapie. 29 maart, de dag dat het allemaal begon..

De avond ervoor had ik van vrienden nog het meest ontroerende filmpje ooit gekregen. Een filmpje van 7 minuten waarin alle goede vrienden mij sterkte, succes wenste en allemaal een mooie boodschap meegaven. Daarnaast bemoedigende woorden of woorden dat ze trots op mij waren. Ik nam een filmpje op van een minuut om ze ongelofelijk te bedanken. Naast alle lieve boodschappen van collega’s, die ik had gekregen bij het afscheid op mijn werk een paar dagen ervoor.

7.39 zat ik iedere dag in de trein om in Veenendaal-de Klomp uit te stappen. Soms om daar met de fiets te gaan naar Lunteren. Soms met een klein buurtbusje. En soms met een OV-fiets. Met veel spanning en zenuwen ging ik zo ook op weg op dinsdag 29 maart 2016. Ik werd opgehaald na de opening. Ik bleek in een groep te zitten met alleen maar vrouwen. Ik ging door naar de Psycho-sessie. Hier stelde ik mij even voor, waarna een heftige sessie begon.

In de middag verder regeldingen, om verder het introductieprogramma in te gaan op woensdag, creatieve therapie te hebben, Doelen-sessie in therapie, Systeemtherapie over je systeem/omgeving, systeemgesprekken, weekendbespreking, pmt, Tuintherapie, psychosomatiek (over medicatie met psychiater), sociotherapie en vele andere sessies met de groep. Immers alles was therapie.

Ik lees nog wel eens blogs terug uit die tijd en ik denk dat ik echt wel een ander mens ben geworden. Met veel meer vertrouwen. Met veel meer compassie. Met veel meer rust, balans en controle over mijzelf. Het duurde best lang in Lunteren dat alles op zijn plek viel. Ik verzette mij lang in een groep met alleen maar vrouwen, met huilbuien van iedereen, van groepsgenoten die allemaal klinisch zaten en van mensen die nog nooit hadden gewerkt. Ik had toch recentelijk in alle openheid afscheid genomen van allemaal lieve collega’s, wat deed ik mijzelf aan?

Dat gevoel overheerste lang in Lunteren. Zo ook op 29 maart. Ik focuste te veel op te verschillen. Soms doe ik dit nog steeds. Maar eigenlijk hebben we allemaal veel meer overeenkomsten met elkaar dan dat we denken. Dat ik 9 maanden ergens in therapie heb gezeten zegt nu weinig over mij. Ik ben best succesvol in werk, heb een druk sociaal leven en leg vrij makkelijk contact. Ik laat veel meer los wat iedereen van mij vindt. Ik mag er zijn en op 29 maart 2016 heb ik een begin met dat gevoel gemaakt.

Gisteren ging het nog best slecht met mij. Ik had een afwijzing voor een opdracht op werk. Ik kreeg last van mijn darmen en dingen liepen allemaal niet zoals ik wilde. Even twijfelde ik enorm over mijzelf en baalde ik van heel erg veel en dacht ik dat ik eigenlijk nooit echt progressie heb gemaakt. Echter, ik bleef er niet in hangen. Er waren wat klagende appjes, maar niet dusdanig negatief als in de periode van 29 maart 2016. Er waren weinig schokkende tweets. En vandaag was ik alweer de positieve die volledig back on track was. De meeste winst is misschien wel merkbaar op slechte dagen. Ik blijf er veel minder in hangen. Er is veel meer balans. Ik gun mijzelf veel meer. En dit is allemaal op 29 maart 2016 gestart. Ik herinner mij die dag nog zo goed als gisteren. Het is bizar dat dat al 2 jaar geleden is. Het is bizar dat dat pas 2 jaar geleden is met waar ik nu sta. Ik ben onwijs trots. 29 maart zal daarom altijd een bijzondere dag zijn..

Back on track…

Het is lange tijd geleden dat ik zo’n lange periode had zonder dat ik blogde. Ik had genoeg inspiratie en ideeën, het ontbrak alleen even aan tijd. En het was misschien ook wel juist goed, omdat ik steeds meer (slechte) gewoontes probeer aan te passen en probeer het moeten los te laten en meer juiste keuzes probeer te maken. Bloggen is een hobby en de afgelopen weken wilde ik de tijd net even aan andere dingen besteden..

Read More

Lichaamshaat

Ik liep afgelopen maandag mijn verste wandeling ooit. Ik liep 30km. Ik liep maar op mijn hardloopschoenen, want ik heb drie maal meer dan 20km op mijn (berg)wandelschoenen gelopen en drie maal leverde dit blaren op over heel mijn voeten. Vooral op de achterkant van mijn hiel, maar ook onder mijn grote teen, zijkant van voeten en op andere plekken van de voet. Op mijn hardloopschoenen zou het wel moeten lukken. Die schoenen hadden wel geleid tot klachten bij hardlopen, maar met wandelen ging dat meestal toch goed? Maar helaas, 8 blaren waaronder een aantal bloedblaren. Geen enkele schoenen waren geschikt, ik verzandde in mijn vierde crisis. De crisis van lichaamshaat..

Read More

Mijn eerste werkweek: Geduldig netwerken..

Wie denkt dat ik dagelijks de trein neem om 6.55 voor drukke werkdagen komt bedrogen uit. Wie denkt dat het lui lekkerland is dat ik goed betaald wordt, maar nog niet veel hoeft te doen komt meer in de buurt. Maar ik schreef al eens in geluk is ongeluk dat wat veel mensen als mazzel zien mij helemaal niet zo ligt. Ik ben niet voor niets net een nieuwe baan begonnen, ik wil aan de slag. Maar het is nog even afwachten, omdat ik voor mijn nieuwe werkgever zelf weinig kan doen, maar steeds interim opdrachten ga doen en de eerste opdracht nog niets is gevonden.

Read More

Mijn vegetarische week!

Het is deze week de Landelijke week zonder vlees en ik heb besloten om mee te doen! Ik ben er nooit zo van om dingen door de strot van mensen te duwen en misschien zouden we dat ook niet moeten doen met vlees. Door mijn grote netwerk met meer waarde voor duurzaamheid in mijn omgeving heb ik veel geluisterd, gelezen en besproken. De bio-industrie, de verspilling van water, het wetenschappelijke bewijs dat dieren ook voelen. Het bestaat allemaal en ik hoef het niet te herhalen omdat het al is verwoord in dit artikel van de Correspondent. Read More