5 hele spannende nachtjes..

De adrenaline is inmiddels gedaald. Maar wat is het ergens nog onwerkelijk, maar ook zo gaaf. Afgelopen maandag had ik mijn eerste gesprek bij het ministerie van Onderwijs, cultuur en wetenschap voor Beleidsmedewerker Emancipatie. Ik werd dinsdagochtend al gebeld voor 9.00. Er werd een tweede gesprek gepland. Deze vond vandaag plaats. Ik ben nog nooit zo enthousiast geweest over een vacature, sollicitatie. Ik ben nog over met 3 andere kandidaten. Over 5 hele spannende nachtjes hoor ik het nieuws! Het was pas al een spannende week, maar eigenlijk overtreft deze week alles.

Ik wist afgelopen maandag niet heel goed hoe het was gegaan. Ik had deze vacature best vaak gedeeld zien worden en was echt super enthousiast toen ik uitgenodigd werd. Afgelopen maandag om 15.00 vond het gesprek plaats met 3 vrouwen (stom dat ik dat moet benoemen, maar ik vond dat mooi om te zien). Het was een gesprek waarbij ik na 20 minuten weer buiten stond. Had ik ze zo snel overtuigd? Ik had geen idee. Ik was niet heel open geweest, maar had op zich wel alle vragen redelijk kunnen beantwoorden. Op een casus kreeg ik de vraag, ooh dus je wilt je nog heel erg bewijzen? Maar ondanks de zenuwen bleef ik rustig en stond ik met nog het laatste stokje warme koffie weer buiten. Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten en hoorde ik de volgende dag al dat ik door was, naar de 2e ronde vandaag.

3 dagen na mijn eerste gesprek dus opnieuw een vrije dag van het werk. Dit kwam niet per se goed uit, omdat er een Inspiratiedag gepland stond voor 100 mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Ik had hier een rol op en het was nog best organiseren om dit aan anderen over te dragen. Maar mijn droomvacature ging natuurlijk voor. Ik ging op tijd weg vandaag, maar de NS was mijn grootste vijand dus ik kwam te laat. ik belde in de trein en kwam eigenlijk precies op tijd aan. Ik moest kloppen en liep al naar binnen, maar werd nog even gewezen naar de lounge. Hier ving ik een gesprek op over iets met de minister en ik dacht: “Is het wel de bedoeling dat ik dit hoor?”. Ik stond er een beetje ongemakkelijk bij, maar uiteindelijk ging ik toch zitten en werd ik naar binnen gevraagd.

Ik ging de afgelopen dagen echt al op van de zenuwen. Alles aan het ministerie vind ik prachtig. Alles aan deze vacature vind ik mooi. Alles aan het hele werkgebied wekt enthousiasme. Het past bij mijn gezonde ambities. En zo verslikte ik mij onmiddellijk in mijn eerste slokje koffie. Ik vroeg om een bekertje water en daarna ging het gesprek eigenlijk vanzelf. Na 45 minuten stond ik weer buiten en hoe dan ook heb ik alles gegeven en er alles aan gedaan. Ik was open, eerlijk, bevlogen, maakte grapjes en durfde mijn kwetsbare kant te laten zien. Ik benoemde Lunteren en mijn psychische kwetsbaarheid, maar ook dat ik daardoor zoveel zelfinzicht heb. Dat ik weet waar mijn grenzen liggen en dat ik nog vol ambitie zit. We bespraken wat ik nodig had van hen om goed te kunnen functioneren. Ik kon grapjes maken. Ik kon mijn sterke competenties benoemen. ik kon kritische vragen terug stellen. En nog steeds ben ik nog erg enthousiast.

De vacature zal vooral gericht zijn om te streven naar meer emancipatie van vrouwen op de arbeidsmarkt en minder op de LHBTI-groep van Emancipatie. Richting de arbeidsmarkt heb ik daarin nu ook redelijke ervaring opgedaan en ik kon hier vrij bevlogen over vertellen. Natuurlijk weet ik ook dat het lastig kan zijn om als witte man te roepen voor meer emancipatie. Toch past het bij mij en ga ik ervoor. Ik weet zeker dat ze mijn enthousiasme hebben gezien. Of het genoeg zal zijn is nu afwachten. De adrenaline is gezakt en er wachten 5 hele spannende nachtjes. Ik vrees en kijk uit naar dat telefoontje dinsdag. Ongeveer een jaar na Lunteren zou het de cirkel echt perfect rondmaken met een droombaan. Vandaag in de sollicitatie voelde ik mij net als in House of Cards. Zo dicht op de politiek in een prachtig gebouw met prachtig uitzicht. ik droomde hardop over mijn ambitie om verder te groeien in de politiek. Het was een prachtig gesprek. Nog 5 hele spannende nachtjes en dan weet ik of het ook een prachtige baan zal opleveren. Werk ik over een maand echt in dat gebouw van op de foto?

 

Het langzame herstel

De zon schijnt door de bomen. De bladeren kleuren mooi. De eerste lopers lopen langs mijn raam naar de start. Ik staar naar mijn startnummer en hardloopschoenen die in een hoekje staan. Ik doe een rekbeweging of het echt niet gaat. Helaas, ik voel een scheut pijn in mijn schenen. Helaas, mijn 10e Zevenheuvelenloop op rij moet ik overslaan. Ik pak mijn telefoon en kijk naar de verschrikkelijk depressieve appjes en tweets die ik met name gisteravond stuurde. Niet eens zo zeer door het missen van deze dag, maar wel omdat lichamelijke klachten mij opnieuw tot wanhoop dreven. Het is een proces. Het proces van het langzame herstel…

Read More

Huiswerk van specialisten

Opeens werd ik gisteren na therapie weer overvallen door angst, paniek en onrust. Het was even stabiel gegaan, maar door vreselijke lichamelijke onrust dat zich ook in mijn hoofd nestelde ging het allemaal niet meer. De afwas riep. De was riep. Ik moest veel doen, maar mijn lichaam wilde allemaal niet. Ik verloor de controle over mijzelf en voelde mij alleen, onbegrepen en uitzichtloos. Ik moest van mijzelf nog wel de verplichte oefeningen doen die ik van (specialisten) had meegekregen. Ik besefte dat ook dat te veel was. Het zijn er ook gewoon te veel. Ik raak er haast van in een burnout. Waar moet ik nou weer de hoogste prioriteit aan geven?

Read More

Labiele tijden

Ik ben onwijs toe aan stabiliteit. Aan rust, reinheid en regelmaat. In een periode waarin je alleen je baan verliest, je onzekerheid hebt over je inkomsten en er van alles geregeld en gedaan moet worden is die balans alleen ver te zoeken. Gelukkig is mijn internet en tv ook nog ontkoppeld en zijn Ziggo, benedenburen en huisbaas niet bepaald bereidwillig om er iets aan te doen. En ik ben dan de sjaak. Ik wil voor mijzelf opkomen en staan, maar helaas lukt dat zo moeilijk als je steeds wordt tegen gewerkt.  Read More

Het gevecht van een sollicitatiegesprek

Ik mocht gisteren weer op een gesprek komen. Het was een gesprek in Dordrecht. Ik had mij goed ingelezen en voorbereid. Ja het was pokken ver weg, maar zo erg zou het niet zijn om in die richting te verhuizen. Het was weer een mooie test. Sollicitatie 16 had in ieder geval een uitnodiging opgeleverd. Het was beter dan de reactie: “van de 27 kandidaten die een brief hebben aangeleverd hebben wij niemand uitgenodigd” of “we hebben 7 kandidaten uitgenodigd en daar bent u het niet van geworden, voor meer informatie mail: … “ om vervolgens die te mailen maar nooit meer iets te horen.

Read More

Een spannende week

Pfoe, ik kijk naar het blaadje waarop ik mijn coping/ omgaan met moeilijke momenten heb opgeschreven deze week. Er staan veel meer kruisjes dan krulletjes. Er staat op geen enkele dag een voldoende bij mijn stemming. Ondanks een uitnodiging voor een sollicitatie, een dagje sauna en een aantal fijne sociale avonden was het heel hard werken deze week. Het was veel paniek, veel jaloezie en veel onrust over onzekerheden. Ik zou zo graag morgen een vriend willen die mij even knuffelt, een nieuw baan die mij zekerheid geeft en een rijbewijs met autootje, omdat ik daar al zo mijn best voor heb gedaan maar het niet wilde lukken..

Read More

Shit! Shin Splints

Mij zou het niet overkomen. Ik nam altijd een dag rust na een dag training. Na een lange duurloop vaak twee dagen. Ik luisterde perfect naar mijn lichaam en sloeg dan een training over. Ik bouwde rustig het aantal kms op. Ik lette op de demping van mijn schoenen en schafte bij 1000-1200km nieuwe schoenen aan. Ik was fit. Ik was trots op mijn 40 weken op rij met minstens 1 run per week. Ik was trots op mijn 850km tot halverwege oktober waarmee ik mijn 1000km dit jaar wel zou halen. Maar toen: Shit, Shin splints.. Read More

De 5 kastdeuren

Deze week werd het definitief dat nog een verlenging op mijn werk er echt niet inzit. Ik ben daarom volop aan het solliciteren. Daarnaast ben ik gestopt met tafeltennis en probeer ik wat nieuwe sociale contacten te leggen. Zo kom ik bij wat avonden van de jonge democraten en D66. Ook ben ik nog op zoek naar liefde en is er af en toe een date. Bij al die ontmoetingen met nieuwe mensen spookt er door mijn hoofd: welke kastdeur doe ik wanneer open en wat vertel ik niet en wel en bij wie dan wanneer?

Read More

Een maand zonder therapie!

Het is vandaag 25 oktober. Dat betekent dat het precies een maand geleden is dat ik therapie had op maandag 25 september. We hadden het in die afspraak over nieuw gedrag, mijn moeilijke periode met afwijzingen en dat we EMDR weer op moesten pakken, omdat ik bij Nieuwsuur nog erg last had van een negatief lichaamsbeeld van alleen maar Quasimodo zien in mijzelf. Opvolging van therapie was nodig en mijn volgende afspraak liet 2,5 week op zich wachten. Mijn therapeute werd echter ziek. Daarna had ze herfstvakantie. En ik zou gebeld worden voor een nieuwe afspraak, maar dat bleef uit. En zo was er een maand zonder therapie..

Read More

CHANGE: Tijd voor verandering

Ik heb het stuk Grip nog wel 10 keer gelezen. Ik besef hoe ik tot het stuk ben gekomen. Ik besef ook hoe het lijkt alsof gedrag mij lijkt te overkomen, in plaats van dat ik er zelf invloed op heb. Het is een weergave hoe het voelt, maar natuurlijk heb ik wel degelijk invloed op mijn eigen handelen. Hoog tijd dus om hier meer verantwoordelijkheid voor te nemen. Tijd voor verandering!

Read More