• Home
  • Auteur: tommie345

Walk of shame

Na een drukke werkdag is het heerlijk om even hard te lopen. Even de natuur in en om even lekker uit te waaien. Het is de discipline die ik altijd wel heb, evenals het doorzettingsvermogen. Mijn beste investering blijft nog steeds mijn sporthorloge en jaarlijks moet ik wel nieuwe hardloopschoenen aanschaffen. Zeker nu mijn shin splints, achillespeesklachten, verstuikte enkel en ergste blaren wel voorbij zijn. Helaas is daar de volgende teleurstelling: de walk of shame..

Read More

April: De balans

Op de dag van de vrijheid is het goed om terug te kijken op april. De maand dat ik jarig was, mijn record van mijn streak verbrak, maar ook opnieuw een wat diepere dip had. Het was ook de maand dat ik weer meer begon te trainen voor de vierdaagse (115km), nog hard liep (36km) en een eerste grote lezing gaf voor Samen sterk zonder Stigma. Ik zat te lang op mijn telefoon en las weinig, maar qua stemming was het mijn beste maand en ik vroeg ook steeds minder om bevestiging.

Stemming

Mijn stemming was gemiddeld een 6. Daarmee nog steeds niet het cijfer waar ik over het algemeen op hoop, maar wel de beste maand van het jaar. Echter waren de laatste maanden van vorig jaar beter. Het blijft gewoon vallen en opstaan en sommigen dingen blijven moeilijk om mee om te gaan. Ik kan de oorzaken van slechte dagen goed onderscheiden en het komt vaak dus niet zomaar uit de lucht vallen. Aan mijn stemming kan ik ook niet altijd wat doen, het is interessanter om in te zoomen op hoe ik hier meestal mee omga.

Bevestiging vragen

Mijn doel van april bleef het minder vragen om bevestiging. Er zat een stijgende lijn in, maar helaas ging het op de slechte dagen voor en vooral op mijn verjaardag nog vrij slecht. Ik moet hiervan dus nog steeds leren. Het is tijd om meer apps te verwijderen van mijn telefoon en mijn telefoon soms uit te zetten. Ik moet leren om op die momenten om hulp te vragen. Dat is echt de volgende uitdaging. Ik wil doorgaan met minder bevestiging vragen (helaas begon mei wat dat betreft matig) en op zulke momenten juist op een gezonde manier hulp te durven vragen. Niet door appen, maar door middel van bellen of afspreken. De uitdaging voor mei staat.

Wat maakte ik verder mee?

Ik had een meeting met de staatssecretaris van financiën Menno Snel. Ik liep op straat mee met daklozen en leerde over hun heftige leven. Ik reisde onmogelijk met het openbaar vervoer naar Panningen en Vianen. Er waren mooie afscheiden van collega’s bij wie ik op opdracht zat. Een creatieve bijdrage voor hen was een mooi gebaar. Ik tafeltenniste weer eens en won daarbij in de dubbel en verloor veel in de enkel behalve van mijn oude trainer. En daarnaast hield Thomas zijn huishouden goed bij en ging hij weer een paar keer naar Feyenoord. Vervolgens waren er nog rondleidingen bij de belastingdienst (inclusief een mooie bijeenkomst over psychische kwetsbaarheid met vier de verschillen) en werd er meer dan 1000km per OV gereisd. Op werk waren er veel overleggen en een mooie ontmoeting met Leontien van Moorsel.

Hoe was mijn overige coping?

Een aantal dagen waren erg heftig en daarin hield ik mijzelf niet aan de afspraken met mijzelf. Mijn nieuwe telefoon was ook nog verslavend en ik had ook lichamelijk last van veel vermoeidheid en klachten waardoor ik weinig las, maar veel op mijn telefoon zat. Dat is hieronder goed te zien.

Daarnaast hield ik nog bij in hoe ik omging met teleurstelling, in hoeverre ik dingen niet op mijzelf betrok, in hoeverre ik blij kon zijn voor de ander en in hoeverre ik in staat was om op een normale manier om hulp te vragen. Overduidelijk was dit op de moeilijke momenten nog onvoldoende en moet en ga ik hier in mei dus echt nog meer mee aan de slag (ook al is dit in de eerste dagen slecht gelukt).

Mijn langste streak van dagen zonder negatieve (online) uitingen verbrak ik tot 29. Er waren 6 slechte dagen die allemaal vielen in het tweede deel van de maand. Op 6 dagen vertoonde ik calimero gedrag, op 3 dagen dreigde ik nog met zelfmoord en qua sexting was het allemaal best oke en heb ik nergens spijt van.

En nu?

Kortom er is nog een hoop te winnen en er blijven veel uitdagingen. Maar natuurlijk mag ik ook trots zijn op het nieuwe record, alles wat ik onderneem hoe ik mij op veel verschillende maatschappelijke gebieden inzet. En moet ik mijn fouten soms accepteren. Toch wil ik nog steeds minder om bevestiging vragen en mag de focus meer op het gezond om hulp vragen. Dat ga ik proberen! Op naar een maand met nieuwe hoogtepunten!

Koning zelfmedelijden

KUT. Mijn laatste blog, mijn laatste tweets. Het is niet goed. Niet goed te praten ook. Een aantal mensen hielden een keiharde spiegel voor en ik kon er niet op juiste manier op reageren. Opnieuw in de verdediging. Opnieuw “Ik weet het niet”, “Ik kan het niet”, “Maar” en “JIJ”. Hard zijn voor jezelf heeft geen nut, maar in de spiegel kijken naar je eigen gedrag en dit veranderen is nu wel bittere noodzaak. Gisteren kroop ik na 2 uur vertraging opnieuw in de slachtofferrol. Ik was opnieuw Koning zelfmedelijden. Het is echt tijd om dit nu te veranderen.

Read More

Slechte prognose

Mijn verjaardag is zojuist voorbij. Geen taart, geen slingers. Ik had ze zelf moeten ophangen, maar dat ontging mij weer. Het was kommer en kwel. Het was hangen op de bank, schreeuwen, smijten en mij diep ongelukkig voelen. Ik zou willen dat ik er een beter verhaal van kon maken, maar dat was het opnieuw niet. Ik ben 31 jaar geworden, en dat doet mij beseffen dat mijn prognose voor de rest van mijn leven niet al te best is. Veel mensen vinden dat ik dat niet mag zeggen, maar ik loop lang genoeg mee om dat toch zo te vinden.

Read More

Maart: De balans

Het is alweer halverwege april als ik tijd vind om een blog te schrijven over de maand maart. Het is niet dat ik er geen zin in heb, maar ik heb nu eenmaal andere prioriteiten op sommige momenten. Het is soms ook best moeilijk om alles wat je wil in je leven te passen. Ik ben maart in ieder geval positief geëindigd. In deze blog kijk ik nog eens terug, met name naar mijn coping, op die maand.

Stemming

Mijn stemming was iets beter dan in februari, maar kwam alsnog net boven de 6 uit: een 5.9. Het is eigenlijk wel de bevestiging dat ik altijd een dysthyme stoornis zal hebben. Het is daarom wel dat ik extra trots ben op dat ik daar beter ben mee omgegaan. Dat is hieronder ook te zien. De dalen in mijn stemming kwamen door onbegrip, eenzaamheid, opmerkingen over rijbewijs/relatie, muizen in huis, een domme weddenschap van 80 euro en overige lichamelijke klachten. Best pittig soms nog.

Bevestiging vragen

Mijn doel in maart was om niet mee te veel om bevestiging te vragen. Om niet meer bij iedere tegenslag een appje of tweet de deur uit te doen. Meestal ging dit goed, maar helaas ook nog een aantal keer mis. Ik gaf mijzelf hiervoor gemiddeld een 6.1. Op sommige dagen steeg ik boven mijzelf uit, maar op sommige dagen moest iedereen het toch weer horen. Kortom, dit is een doel wat ik mag laten staan en waarmee ik ook in april aan de slag mee ben gegaan.

Wat maakte ik verder mee?

Ik deed karaoke in Den Haag, knuffelde met mijn nichtje, ging naar concert van Troye Sivan, gaf presentaties op werk voor de raad en voor een clientenraad, was bij het congres van D66, ging nog canvassen voor de provenciale staten verkiezingen, voerde campagne met een regenboogvlag op de biblebelt, had weer eens een rijles,  nam mijn nieuwe telefoon in gebruik, kon weer hardlopen (1x 5km), schreef mij in voor de vierdaagse en begon met trainen (15 en 20km). Daarnaast speelde ik met oud besturen 4 escape rooms in 8 dagen, ging naar Patrick Laureij in het theater, bezocht twee wedstrijden van Feyenoord en 1 van oranje. Daarnaast dronk ik weer eens biertjes bij tafeltennis, speelde ik zelf ook weer eens, hielp ik een goede vriendin helpen verhuizen en keek ik nog veel sport. Kortom de maand zat stampvol en ik maakte weer veel mee!

Hoe was mijn overige coping?

Ik zat erg veel op mijn telefoon. Dit kwam mede doordat ik een nieuwe mobiel kreeg waar ik waar alles voor op over moest zetten. Anderzijds waren mijn lichamelijke klachten weer wat heftiger, waardoor ik vaak te moe was om te lezen in de trein. Desalniettemin kwam ik tot 722 bladzijdes.

Mate dat ik op mijn telefoon zat, bijgehouden met de apps Care en Space.

Daarnaast had ik tot halverwege de maand een aantal dipjes, maar stabiliseerde het zich daarna. Dat betekent dat ik zowel goed om kon gaan met teleurstelling, weinig bevestiging vroeg, als dat ik blij was voor de ander (was bijna heel de maand wel het geval) en ik relatief goed om hulp kon vragen en dingen niet op mijzelf betrok! Een vrij goede maand wat dat betreft.

Tenslotte verbeterde ik ook in het aantal dagen met negatieve uitingen (6), net iets minder goed dan in januari. En was het de beste maand wat betreft dreigen met zelfmoord of daaraan verwijzen (1) en vertoonde ik op 6 dagen calimero gedrag. De mate waarin ik aan sexting deed was 3 keer een beetje half, maar kon ik dat eigenlijk best gezond noemen.

En nu?

Ik ging maart uit met een streak van 14 dagen en die houd ik nog steeds vol. Daarbij let ik nog extra op niet te veel online plaatsen en bevestiging vragen. Dat blijft nu mijn hoofddoel en wil ik uitbreiden met op de mindere momenten op een gezonde manier om hulp vragen. Ik probeer het nog vaak alleen op te lossen, dus dat blijf ik lastig vinden. Ik blijf er in ieder geval mee aan de slag!

Februari: De balans





Een beetje jammer is het wel dat de eerste maanden niet bepaald de stijgende lijn hebben doorgezet van de laatste maanden vorig jaar. Natuurlijk was het winter, maar dat ik mijn gedrag opnieuw niet onder controle had was jammer. Dat mijn stemming daarbij ook opnieuw niet boven de 6 uitkwam was een bevestiging van wat ik eigenlijk al wist en wat ik moet omarmen: ik heb te maken met een chronische lichte depressie: een dysthyme stoornis.





Read More

Soms is het gewoon volkomen KUT

Deze week was even heel erg moeilijk en ging het opnieuw heel slecht. Natuurlijk hoorde ik wederom: dat heeft iedereen wel eens. Alleen, ik weet niet of iedereen dan werkelijk zo diep gaat als mij. Het was op alle levensgebieden opnieuw moeilijk en vol tegenslagen. Tegenslagen die ik gewoon nog steeds erg moeizaam verwerk en daarom kan zeggen: Soms is het gewoon volkomen KUT.

Het is het besef van altijd blijven leven met een psychische aandoening. Dat de ontslagbrief van je therapeute nog op tafel ligt, maar je toch nadenkt over opnieuw therapie, hulp en het niet meer weten. Het was deze week opnieuw heel erg. In dit weekend kruip ik er langzaam uit, maar is het nog steeds moeilijk om te zien hoe diep en slecht het deze week ging. Soms is het gewoon volkomen KUT.

Ik probeer door middel van schema’s uit dialectische gedragstherapie (dgt) te leren van deze week. Ik probeer te kijken naar mijn eigen gedrag en hier zelf opnieuw lessen uit te trekken. Dat heb ik alleen al zo vaak in mijn eentje geprobeerd, maar vaak is dit niet voldoende gebleken. Is een nieuwe stap dan toch nodig? Moet ik minder of ander werk gaan doen? Het zijn vragen die ik mijzelf echt stel. Het is moeilijk voor te stellen voor veel mensen. Dan stop je toch met alles wat je daarnaast doet? Het is een ouderwetse gedachte, maar zo simpel is het allemaal niet. Er moeten keuzes gemaakt worden en deze week laat zien dat er nog veel slechte patronen en schema’s actief zijn. Ik kan dat niet ontkennen. Soms is het gewoon volkomen KUT.

Dat er weer een muis liep door je slaapkamer en dat je wakker hield. Dat je daardoor slecht slaapt en weer meer last van je darmen hebt. Dat je verstuikte enkel na twee weken toch nog meer pijn doet en dat je daarom je belangrijkste gezonde coping: hardlopen/wandelen slecht kan inzetten. Dat je dan toch nog een lekke band hebt op de fiets en zonder rijbewijs dus wel een stuk moet wandelen. Dat je dan een pijnlijke afwijzing krijgt van een leuke jongen. Dat je dan een keiharde uitspraak krijgt van de rechter dat dingen triggert. Dat je daardoor ook tegen moeilijke deadlines oploopt op werk. Dat je pech hebt met OV en daarom opmerkingen hoort over: “Hoe heb je nog geen rijbewijs dan?”. Hoe je eenzaam verder worstelt en het niet lukt om om de hulp te vragen die je nodig hebt. Soms is het gewoon volkomen KUT.

Bovenstaande alinea voelde hetzelfde als alles wat een aantal jaar geleden mij ook overkwam. Hoezo dan na Lunteren en een lang individueel schematherapie traject nog niet voldoende progressie? Het is natuurlijk te kort door de bocht en het is niet altijd zo diep. Bovenstaande dingen zijn voor iedereen pijnlijk, maar de extreme mate waarin het mij compleet vloert is wel heel erg heftig. De dalen en het bijbehorende gedrag zijn niet gezond. Ik sta zelf aan het roer, maar het lukt mij niet om koers voor een langere periode te behouden. Het gaat gemiddeld eens in de twee weken nog extreem mis en deze week duurde dat weer een gehele week. Soms is het gewoon volkomen KUT.

Het is de rouw en het proces van accepteren van je eigen psychische aandoening. Het is matigen en moeilijke keuzes maken die alleen jij in je volledig kan begrijpen en en die anderen zo graag willen bagatelliseren. Een vast contract en GGZ-vrij, maar nog steeds een interne strijd in mij. Deze week is geen uitzondering en kan niet als zomaar een terugval worden gezien. Het sluimert nog constant en kleine triggers zorgen steeds opnieuw dat het misgaat. Accepteren, leren, verder gaan en nieuwe pijnlijke keuzes maken. Soms is het gewoon volkomen KUT.

Theorie der prioriteiten

Ik merkte het vanmorgen gelijk toen ik wakker werd. Of eigenlijk al heel de nacht. Last van mijn darmen. Last van vage steken en andere vage klachten. Het ging niet die productieve zondag worden die ik zo graag wilde. Route66 bestuursdingen, boodschappen voor heel de week, de afwas van de gehele week, kaartjes maken en sturen, schoonmaken, de stad in voor een nieuwe telefoon, koffie bij vriendin met herinneringsboek, wat dingen voor werk vanwege die deadline, de krant lezen en nog meer..

Read More

Intens weekje

Ik heb vanmiddag geluncht met een goede vriend in Rotterdam. Nu zit ik in een Rotterdams café bij het station de krant te lezen, een blog te schrijven en te beginnen aan een nieuw boek: “De kracht van kwetsbaarheid” van Brene Brown. Over een klein uurtje vertrek ik naar Feyenoord – de Graafschap. Daarvoor nog even samen eten met mijn vader en een collega van hem. Een kleine glimlach over afgelopen week tekent op mijn gezicht. Het was een intens weekje.

Read More

Opstaan

Het ging deze week opnieuw weer twee dagen mis. Gewoon wat moeilijke dingen, wat pijn die bovenkwam en mijn gedrag en emoties die ik opnieuw niet in de toom had. Pijnlijk als je bedenkt dat ik juist dit gedrag wilde aanpakken in Lunteren. Pijnlijk als het op die momenten weer even diep en moeilijk voelt als de tijd voor Lunteren en ook de tijd er na. Ik zeg dan ook dat er nooit structurele oplossingen zijn gekomen en dat is deze week opnieuw waar.

Read More