• Home
  • Auteur: tommie345

Slechte prognose

Mijn verjaardag is zojuist voorbij. Geen taart, geen slingers. Ik had ze zelf moeten ophangen, maar dat ontging mij weer. Het was kommer en kwel. Het was hangen op de bank, schreeuwen, smijten en mij diep ongelukkig voelen. Ik zou willen dat ik er een beter verhaal van kon maken, maar dat was het opnieuw niet. Ik ben 31 jaar geworden, en dat doet mij beseffen dat mijn prognose voor de rest van mijn leven niet al te best is. Veel mensen vinden dat ik dat niet mag zeggen, maar ik loop lang genoeg mee om dat toch zo te vinden.

Read More

Maart: De balans

Het is alweer halverwege april als ik tijd vind om een blog te schrijven over de maand maart. Het is niet dat ik er geen zin in heb, maar ik heb nu eenmaal andere prioriteiten op sommige momenten. Het is soms ook best moeilijk om alles wat je wil in je leven te passen. Ik ben maart in ieder geval positief geëindigd. In deze blog kijk ik nog eens terug, met name naar mijn coping, op die maand.

Read More

Februari: De balans





Een beetje jammer is het wel dat de eerste maanden niet bepaald de stijgende lijn hebben doorgezet van de laatste maanden vorig jaar. Natuurlijk was het winter, maar dat ik mijn gedrag opnieuw niet onder controle had was jammer. Dat mijn stemming daarbij ook opnieuw niet boven de 6 uitkwam was een bevestiging van wat ik eigenlijk al wist en wat ik moet omarmen: ik heb te maken met een chronische lichte depressie: een dysthyme stoornis.





Read More

Soms is het gewoon volkomen KUT

Deze week was even heel erg moeilijk en ging het opnieuw heel slecht. Natuurlijk hoorde ik wederom: dat heeft iedereen wel eens. Alleen, ik weet niet of iedereen dan werkelijk zo diep gaat als mij. Het was op alle levensgebieden opnieuw moeilijk en vol tegenslagen. Tegenslagen die ik gewoon nog steeds erg moeizaam verwerk en daarom kan zeggen: Soms is het gewoon volkomen KUT.

Het is het besef van altijd blijven leven met een psychische aandoening. Dat de ontslagbrief van je therapeute nog op tafel ligt, maar je toch nadenkt over opnieuw therapie, hulp en het niet meer weten. Het was deze week opnieuw heel erg. In dit weekend kruip ik er langzaam uit, maar is het nog steeds moeilijk om te zien hoe diep en slecht het deze week ging. Soms is het gewoon volkomen KUT.

Ik probeer door middel van schema’s uit dialectische gedragstherapie (dgt) te leren van deze week. Ik probeer te kijken naar mijn eigen gedrag en hier zelf opnieuw lessen uit te trekken. Dat heb ik alleen al zo vaak in mijn eentje geprobeerd, maar vaak is dit niet voldoende gebleken. Is een nieuwe stap dan toch nodig? Moet ik minder of ander werk gaan doen? Het zijn vragen die ik mijzelf echt stel. Het is moeilijk voor te stellen voor veel mensen. Dan stop je toch met alles wat je daarnaast doet? Het is een ouderwetse gedachte, maar zo simpel is het allemaal niet. Er moeten keuzes gemaakt worden en deze week laat zien dat er nog veel slechte patronen en schema’s actief zijn. Ik kan dat niet ontkennen. Soms is het gewoon volkomen KUT.

Dat er weer een muis liep door je slaapkamer en dat je wakker hield. Dat je daardoor slecht slaapt en weer meer last van je darmen hebt. Dat je verstuikte enkel na twee weken toch nog meer pijn doet en dat je daarom je belangrijkste gezonde coping: hardlopen/wandelen slecht kan inzetten. Dat je dan toch nog een lekke band hebt op de fiets en zonder rijbewijs dus wel een stuk moet wandelen. Dat je dan een pijnlijke afwijzing krijgt van een leuke jongen. Dat je dan een keiharde uitspraak krijgt van de rechter dat dingen triggert. Dat je daardoor ook tegen moeilijke deadlines oploopt op werk. Dat je pech hebt met OV en daarom opmerkingen hoort over: “Hoe heb je nog geen rijbewijs dan?”. Hoe je eenzaam verder worstelt en het niet lukt om om de hulp te vragen die je nodig hebt. Soms is het gewoon volkomen KUT.

Bovenstaande alinea voelde hetzelfde als alles wat een aantal jaar geleden mij ook overkwam. Hoezo dan na Lunteren en een lang individueel schematherapie traject nog niet voldoende progressie? Het is natuurlijk te kort door de bocht en het is niet altijd zo diep. Bovenstaande dingen zijn voor iedereen pijnlijk, maar de extreme mate waarin het mij compleet vloert is wel heel erg heftig. De dalen en het bijbehorende gedrag zijn niet gezond. Ik sta zelf aan het roer, maar het lukt mij niet om koers voor een langere periode te behouden. Het gaat gemiddeld eens in de twee weken nog extreem mis en deze week duurde dat weer een gehele week. Soms is het gewoon volkomen KUT.

Het is de rouw en het proces van accepteren van je eigen psychische aandoening. Het is matigen en moeilijke keuzes maken die alleen jij in je volledig kan begrijpen en en die anderen zo graag willen bagatelliseren. Een vast contract en GGZ-vrij, maar nog steeds een interne strijd in mij. Deze week is geen uitzondering en kan niet als zomaar een terugval worden gezien. Het sluimert nog constant en kleine triggers zorgen steeds opnieuw dat het misgaat. Accepteren, leren, verder gaan en nieuwe pijnlijke keuzes maken. Soms is het gewoon volkomen KUT.

Theorie der prioriteiten

Ik merkte het vanmorgen gelijk toen ik wakker werd. Of eigenlijk al heel de nacht. Last van mijn darmen. Last van vage steken en andere vage klachten. Het ging niet die productieve zondag worden die ik zo graag wilde. Route66 bestuursdingen, boodschappen voor heel de week, de afwas van de gehele week, kaartjes maken en sturen, schoonmaken, de stad in voor een nieuwe telefoon, koffie bij vriendin met herinneringsboek, wat dingen voor werk vanwege die deadline, de krant lezen en nog meer..

Read More

Intens weekje

Ik heb vanmiddag geluncht met een goede vriend in Rotterdam. Nu zit ik in een Rotterdams café bij het station de krant te lezen, een blog te schrijven en te beginnen aan een nieuw boek: “De kracht van kwetsbaarheid” van Brene Brown. Over een klein uurtje vertrek ik naar Feyenoord – de Graafschap. Daarvoor nog even samen eten met mijn vader en een collega van hem. Een kleine glimlach over afgelopen week tekent op mijn gezicht. Het was een intens weekje.

Read More

Opstaan

Het ging deze week opnieuw weer twee dagen mis. Gewoon wat moeilijke dingen, wat pijn die bovenkwam en mijn gedrag en emoties die ik opnieuw niet in de toom had. Pijnlijk als je bedenkt dat ik juist dit gedrag wilde aanpakken in Lunteren. Pijnlijk als het op die momenten weer even diep en moeilijk voelt als de tijd voor Lunteren en ook de tijd er na. Ik zeg dan ook dat er nooit structurele oplossingen zijn gekomen en dat is deze week opnieuw waar.

Read More

Januari: De balans

En de eerste maand van het jaar is alweer voorbij. Zo slecht was hij niet, maar met hoge verwachtingen was het stiekem toch moeilijk. De goede voornemens gingen oké, maar niet zo geweldig als ik wilde. Het is als stoppen met roken en dan toch nog tijdens uitgaan af en toe een sigaret hebben gepakt. Ik weet dat het door mijn patronen niet zo zwart-wit is, maar zo voelt het stiekem toch wel. Het is weer tijd om de balans op te maken.

Read More

Sexting & nudes

Twee weken terug ging het aantal dagen erg slecht. Ik wist de oorzaak wel, maar schaamde mij er ook erg voor. Het is eigenlijk al langer een probleem. Een probleem dat ik zijdelings wel eens heb benoemd in een blog, maar nog nooit echt een hele blog aan heb durven wijden. Nee, zelfs sommige dingen zijn voor mij moeilijk bespreekbaar. Ik wilde er deze maand alleen echt aan werken. Ik wilde er al over schrijven na alle discussies over Patricia Paay, shaming vanuit de politie of andere verhitte discussies. Ik heb het dan natuurlijk over: Sexting / sturen van nudes.

Read More

Blogje 400

Nog niet zo lang geleden kwam een leidinggevende naar mij toe die zei: “Ik hoorde dat je wel heel erg open bent online. Besef je wel dat dit van invloed kan zijn op of je makkelijk opdrachten binnenhaalt bij gemeentes of hoe werkgevers naar je kijken?” Ik vroeg de mening van de leidinggevende en dat ze mocht teruggeven dat de collega dit zelf aan mij had mogen zeggen. Dat ik graag het gesprek aanga over openheid. En dat ik daar dus al heel bewust bij stil sta en het daarom ook ben.

Read More