Overlijden

Toen ik gisteren na een enerverende maandagmorgen (had een zware therapiesessie en werd zomaar opeens op straat achtervolgd en bedreigd door een junk die ook nog een ijzeren voorwerp naar me wist te gooien) op mijn werk kwam, miste ik gelijk één van mijn directe collega’s. Ik kreeg hier gelijk een naar voorgevoel bij. Als zij afwezig was wist ik dat altijd wel vantevoren en het viel altijd gelijk op als ze er niet was. Ik zag niet gelijk iemand anders die veel contact met haar zou hebben dus besloot het maar even te laten en toch aan het werk te gaan.

Toen ik een uur later wel een andere directe collega zag, en waarmee we met zijn drieën gezamenlijk vaak gaan lunchen, merkte ik gelijk al dat ze slecht nieuws had. De collega die er niet was, was er niet, omdat haar vader die nacht was overleden. Er schoot gelijk een brok in mijn keel. Hoewel ik deze man nooit in het echt had ontmoet en wist dat die veel lichamelijke complicaties had, kwam dit nieuws toch rauw op mijn dak. Sneu voor mijn directe collega, die al een moeilijke periode achter de rug heeft door verschillende oorzaken.

Het is een overlijdensbericht in een reeks van vele overlijdensberichten de afgelopen maand. Ik moet zeggen dat het me steeds weer opnieuw raakt. Veel van de personen waarover de berichten gingen stonden overigens niet heel erg dichtbij me, op de buurman / goede vriend van mijn ouders vorige week na. Maar het nieuws dat ouders van mensen overlijden, of vrienden of vriendinnen van vrienden van me al op zeer jonge leeftijd of andere kennissen, raakt me altijd weer diep.

Ik denk dat het voor een deel komt door de vele begrafenissen en crematies die ik al heb bijgewoond op mijn 27e levensjaar. Beide oma’s en opa’s zijn reeds overleden (1 heb ik nooit gekend), een tante, oud-collega, vader van een hele goede vriendin, tafeltennistrainer(s) en de meest heftige vorig jaar: mijn neefje, waarbij ik zelfs zijn kist heb mogen dragen. Veel van deze mensen schieten dan weer door mijn hoofd en hoe erg ze gemist worden door vele mensen als ook mijzelf. Daarnaast ben ik een gevoelig mens en geef ik veel om de mensen om me heen, dus vind ik dergelijk nieuws voor één van mijn naasten altijd weer naar om te horen. Maar het meest pijnlijke is misschien nog wel dat ik zelf dagelijks met mijn eigen dood bezig ben, en me ergens schuldig voel daarover als ik dan hoor over een echte dood. Of erger nog, dan denk: was ik maar de persoon die was overleden. De persoon die nu is overleden levert zo veel verdriet op bij zoveel mensen en ik zie van mezelf bijna alléén maar de voordelen en de lijdensdruk die daardoor wordt weggenomen. Maar aan de andere kant zie ik ook wat het echt met mensen doet, en kan ik het mijn ouders, overige familie, vrienden en collega’s echt niet aandoen. Ik zal het tegen hen nog wel even langer volhouden, en met hen praten over lijden…

tommie345

1 Reply to “Overlijden”

  1. Ja, herkenbaar, vooral dat laatste. Ik heb het bijvoorbeeld bij aanslagen ontzettend erg, of bij mensen die na een jarenlange strijd overlijden aan een ziekte. Dat ik dan denk ‘Verdomme, was ik het maar geweest, deze persoon wil zo ontzettend graag leven en wordt weggenomen en ik wil alleen maar dood en ik ben er nog. Ruilen?’

    Je schrijft goed trouwens, dat wou ik nog zeggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.