Ontsnappen

De vierdaagsefeesten zijn weer voorbij, de tour ook en ik moet weer bijna aan het werk. Voldoende redenen om down op de bank te zitten na vier dagen lang feesten. Wisselende gedachtes spoken door mijn hoofd. Hele fijne avonden in een mix van confrontaties, want ontsnappen aan een depressie of dysthyme stoornis lukt nou eenmaal nooit.

Read More Ontsnappen

Principes overboord gooien

Het was 5 mei sinds ik voor het laatst had gedronken. De ellende met mijn ribben had zich toen afgespeeld en vlak daarna ben ik gestart met mijn antidepressiva. Er stond natuurlijk niet voor niets dat ik moest oppassen in combinatie met alcohol in de bijsluiter en op het stickertje op het doosje, dus dat moest ik vooral niet doen. Veel stapavonden volgde met confrontaties met shotjes, biertjes die al in mijn handen werden gedrukt en evenementen met gratis bier en betaald fris. Toch bleef ik bij mijn principe en dronk ik niet.

Read More Principes overboord gooien

Openheid

Ongeveer een maand terug deelde ik deze blog voor het eerst op de sociale media (facebook/twitter). Vrienden, familie, kennissen, collega’s en andere contacten op de sociale media konden nu veel persoonlijke zaken over mij lezen. Wat er in me omgaat, maar ook alles wat ik haat, welke medicatie ik slik en zelfs enkele persoonlijke verhalen die anderen mensen nooit zouden vertellen. Hoewel ik stiekem zelfs een beetje trots ben op het schrijven van deze blog… Read More Openheid

De allerslechtste week

Sinds ik nu een week terug ben uit Zweden gaat het langzaamaan steeds slechter. Op dinsdag zag ik nog wel een erg goede Robert Gesink (Nederlandse wielrenner waar ik erg fan van ben) in de tour op televisie, waardoor ik zelf ook redelijk positief gestemd was. Ik ging ook op de racefiets (60km heen en terug) langs mijn ouders en mijn moeder zei nog dat ze wel het idee had dat het wat beter met me ging. Ik kon dat beamen en vond het fijn dat ze met dat gevoel op vakantie kon gaan.

Read More De allerslechtste week

Zorgen

Toen ik, alweer bijna twee weken geleden, aankwam in Zweden zat er veel tegen met mijn Reis. Hierdoor dacht ik niet aan het doorgeven van in welke trein ik zat en hoe laat deze aankwam. De vriend die ik opzocht belde per ongeluk een andere Thomas en kon me niet bereiken. Even spookte er wat negatieve scenario’s door zijn hoofd, maar waarschijnlijker was dat gewoon mijn telefoon was gestolen. Maar ook spookte er wat andere scenario’s in zijn hoofd. Ik zou toch niet…

Read More Zorgen

Humor

Ergens was de lekkage in mijn kamer vanacht de druppel die de emmer deed overlopen. Een uitspraak die ergens als grappig opgevat kan worden. Ik zelf kan er misschien een beetje om gniffelen, al moet ik zeggen dat ik het meer figuurlijk opvat. Weer een stukje ellende wat ik erbij krijg en waar ik moeilijk mee kan omgaan. De huisbaas bellen, zorgen dat het gefixt wordt; hoe normaal zulke dingen ook mogen klinken, voor mij zit er een bepaald gevoel van angst achter. Bang dat ik zelf de schuld krijg of er weer discussies en strijd mee gemoeid gaan.

Read More Humor

Zomer

De zomer van 2014 staat bekend als een gitzwarte. MH17 stortte neer (vandaag precies een jaar geleden), oorlogen waren aan de orde van de dag, het Nederlands elftal werd weer geen wereldkampioen en zoals ieder jaar viel het Nederlandse zomerweer ook weer tegen. Toch waren er nog vrolijke mensen te vinden op straat, klonken er nog gezellige muziekjes, verliefde stelletjes in het park en waren er ook nog heel wat leuke festivals.

Read More Zomer

Huisarts

De relatie met mijn huisarts is een beetje kil, net als met de tandarts. Ik zie er altijd tegenop om te gaan en ergens heb ik ook het gevoel dat ze me niet begrijpt. Daarnaast heerst er altijd een sfeer voor mijn gevoel van vlug, vlug, vlug. Ik voel mij niet gehoord. Ik heb een keer mee gemaakt dat ik voor een vraag nog een extra afspraak moest maken en eigenlijk is het nu al zo erg dat ik helemaal niet eerlijk durf te zijn tegen mijn huisarts.

Ik hoor jullie al denken, Thomas stap over naar een andere huisarts. “Ik zit ook in Nijmegen en mijn huisarts is heel erg fijn, ik kan vragen of die nog ruimte heeft” is iets wat sommige beste vrienden al tegen me hebben gezegd. Het is alleen net als verhuizen, daten, toch doorzetten met mijn rijbewijs, nieuw werk vinden; het zijn allemaal dingen die zo negatief doorwerken in mijn hoofd met ultiem negatieve scenario’s dat ik het niet durf. Dat ik tegen mijn huisarts moet zeggen dat ik haar niet mag en een andere wil levert zo veel meer spanning op dat ik mijzelf voorlopig heb neergelegd bij mijn huidige huisarts. Het is een makkelijke weg misschien, maar ik ben de afgelopen maanden al ultiem veel confrontaties aangegaan (met ouders, vrienden, werk, cbr, overige familie (iedereen is in inmiddels op de hoogte van mijn situatie), antidepressiva, in therapie durven gaan) dat er gewoon geen ruimte is in mijn hoofd voor nieuwe confrontaties. Ja ik ga ze wel aan in het dagelijkse leven, maar de angst die een eventuele overstap van huisarts met zich mee brengt zorgt voor de keuze dat ik ervoor heb gekozen om mijn huidige huisarts aan te houden. Wellicht dat ik over een tijdje hier anders over besluit.

In mijn huidige situatie zie ik mijn huisarts dus veelvuldig. Voor de evaluatie van sertraline, de antidepressiva die ik nu slik, had ik vanmorgen alweer een afspraak om 8.55 uur. Heerlijke tijd voor een ochtendmens als ik ben, midden in mijn vakantie. Gelukkig stond ik om 9.00 uur alweer buiten. Na een korte evaluatie van de pillen bij mij besloten we de dosering te verdubbelen en dit de komende vier weken te proberen. Opnieuw kans op bijwerkingen, maar de huisarts dacht dat het nu al klein effect heeft en dat het met dubbele dosering nog effectiever zal zijn. Ik zelf was eigenlijk naar de afspraak toe gegaan met het idee om de huidige dosering aan te houden. Echter als wel vaker, liet ik me makkelijk ompraten, ook vooral met het gevoel in mijn achterhoofd om maar weer snel buiten te staan. Uiteraard speelde de expertise van de huisarts hierin ook een rol. De hogere dosering brengt nieuwe gedachtes met zich mee, bijvoorbeeld de gedachte dat ik wel een hele heftige patiënt ben nu ik aan een hogere dosering begin. Daarnaast baal ik dat ik nu misschien weer nieuwe bijwerkingen krijg, net met een feestweek (de vierdaagse) voor de boeg.

Net nu veel goede vrienden op vakantie zijn vind ik dit weer een moeilijke nieuwe confrontatie, die ik toch maar weer aan moet. Ik vraag mezelf nog maar eens af hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen. Ik neem wat chocolade en worstel mezelf op de bank voor een lange dag tour kijken voor de tv. Chocolade en tour kijken, medicijnen die ik in mijn huis als eigen arts voorschrijf. Hiervan weet ik zeker dat ze me in ieder geval een klein beetje een meer gelukkiger gevoel brengen. Van de pillen en extra dosering die de huisarts hebben voorgeschreven is dit nog maar weer verder afwachten..

Ok

Het was oké. Ik zei het tegen mijn therapeut over mijn vakantie en hoe het met me ging, amper 12 uur nadat ik thuis was gekomen ervan had ik daarmee alweer een afspraak. Ik dacht terug aan de mooie meertjes en bossen, maar ook de gedachtes die ik daar had om mijzelf daar achter te laten, zonder dat iemand dat door zou hebben, en de rest van de wereld gewoon gelukkig door kon gaan met zijn/haar leven. Natuurlijk kon ik ook niet verwachten dat vakantie al mijn negatieve gedachtes weg zou nemen, maar nu ik alweer terug ben vond ik het moeilijk om alle confrontaties alweer aan te gaan. Iedereen die maar verwacht dat ik mooie verhalen over mijn vakantie kan vertellen, het positieve ervan moet benaderen en de verwachting heeft dat ik toch wel een beetje had genoten. Natuurlijk beaamde ik het deels en probeerde ik het met mijn beste voornemens te vertellen hoe fijn het was geweest. Uiteraard prikte mijn therapeut hier wel doorheen en praatte we verder over mijn neerslachtigheid en over de komende vier weken zonder therapie, omdat zij de vakantie van haar nog tegoed heeft en er geen vervanger is voor haar. Vier weken stilstand spookt er als gedachte in mijn hoofd. Daarnaast was er nog genoeg te bespreken over bijvoorbeeld de brief van het cbr over psychiatrisch onderzoek en dat dit ook weer veel geld gaat kosten. En tevens was er natuurlijk nog het behandelplan voor me waarmee we aan de slag gingen.

Na 45 minuten namen we weer afscheid van elkaar en nestelde ik mijzelf thuis op de bank. Vanmiddag een nieuwe poging bij mijn ouders om hen te laten geloven dat het wel ok gaat. Ze gaan immers vier weken op vakantie en ik wil ze niet te veel zorgen meegeven. Maar hun hoopvolle blik bij de vraag hoe het gaat en of ik al verbetering merk door de pillen vind ik toch weer moeilijk. Het is de vraag die ik deze dagen veelvuldig krijg en het meest moeilijk te beantwoorden vindt.

En al met al, als ik terug kijk op mijn vakantie was het ook wel ok. Het positieve was dat ik veel had gelezen, sportief was geweest, het Zweedse landschap had gezien en bijgekletst had met een goede vriend. Er waren daarnaast wel wat irritaties, soms nog wat stress door het relatief drukke programma en mijn negatieve gedachten waren allemaal gezellig mee gereist. Daarnaast deden sommigen dingen me net iets te veel denken aan dat jaar daarvoor en dat de vriend die ik opzocht wel progressie had gemaakt en ik zelf voor mijn gevoel alleen maar verder achteruit was gegaan. Tevens had ik een doelstelling voor mezelf om whatsapp en facebook links te laten liggen, maar lukte dat niet helemaal en kan ik toch nog een redelijke rekening verwachten van mijn telefoon- maatschappij, omdat ik toch op de meest onlogische momenten 4g in het buitenland aan moest doen (van mezelf). Veel appjes had ik niet gestuurd, maar wel moest ik veel onnodig checken. En het voelde ook best eenzaam als ik zag dat niet echt iemand in Nederland aan me dacht. Natuurlijk wisten ze dat ik moeilijk te bereiken was, maar ergens interpreteer ik dat dan als bevestiging dat iedereen wel zonder me kan en ik wel alleen in het Zweedse bos kan achterblijven. En ik vrees dat ik dat niet bedoelde als kluizenaar. Maar ergens is er dan toch nog een gevoel in mijn achterhoofd dat er iets wel ok is en dat het de moeite waard is om voor te vechten, waardoor ik toch weer in Nederland ben beland. En nu mijn ouders nog laten geloven dat het ok gaat, misschien dat ik er daarna zelf ook nog wel in ga geloven…

Zwemmen

We rijden net Goteborg uit, waar ik dit weekend verbleef, op weg naar Hjo. Daar zal ik mijn laatste nacht in Zweden doorbrengen en morgen mijn reisdag beginnen van 12 uur lang, terug naar Nederland.

Het was vrij goed weer en zo konden we ons dit weekend hier wel vermaken. Vandaag op een soort van ov-fiets de stad verkent, met de ferry het stadsaanzicht gezien en het uitzicht opgezocht over de stad vanaf de heuvel. Daarnaast zelf lekker gerend en heerlijk gebruncht. Gisteren was de mooiste dag van deze week en besloten we naar een meer te gaan om te zwemmen. Veel van mijn gezelschap had bovendien een kater, dus dit was het meest actieve wat we konden gaan doen.

Het eerste uur verbleven aan een groot meer 20km ten noordoosten van Goteborg met een 5m en 7m duikplank. De 5m heb ik aan gedurfd, de 7m sloeg ik even over. Het werkte even door in mijn hoofd dat ik mijzelf een lafaard vond, maar gelukkig bleef dit gevoel niet te lang hangen. Na een uur namen we een mooi bergpaadje naar een hoger gelegen kleiner meer. Vol met muggen uiteraard, maar het was hier prima vertoeven.

Zwemmen geeft me altijd ook net dat extra vakantiegevoel. Ik heb zelfs een tijdje op wedstrijdzwemmen gezeten en ik bleek zelfs redelijk getalenteerd te zijn voor de schoolslag. Echter door bepaalde omstandigheden en gebeurtenissen besloot ik te kiezen voor voetbal en tafeltennis in mijn latere jaren. Het zwemmen in het meertje was wat koud, maar ik kon even onder dompelen en besloot ook even naar de overkant van het meertje te zwemmen. Heerlijk om mijzelf op deze manier te bewegen en even helemaal weg te zijn. Even niet de onzekerheid over mijn woning, werk, alle andere dingen in het leven of bovenal mijzelf. In de zon om op te drogen kwamen deze gedachten echter al snel weer terug, helemaal met de herkenbaarheid uit het boek “Up” van Myrthe van der Meer. Ik zelf heb absoluut geen wanen en hallucinaties en/of een bipolaire stoornis. De stigma’s, confrontaties en gedachtepatronen herken ik echter maar al te goed. Zelfs met een aantal fijne mensen, lekker eten en het zonnetje dat op me schijnt. Ondanks het zwemmen wist ik mijzelf niet in het genot van vrijheid onder te dompelen. Maar toch zal ik vanaf morgen, als het “harde leven” weer begint en ik rond zal zwemmen in uitzichtloze, negatieve denkpatronen, nog vaak aan deze dag terug denken. Want wat kan zwemmen in een mooi Zweeds bergmeertje toch lekker zijn!