Overlijden

Toen ik gisteren na een enerverende maandagmorgen (had een zware therapiesessie en werd zomaar opeens op straat achtervolgd en bedreigd door een junk die ook nog een ijzeren voorwerp naar me wist te gooien) op mijn werk kwam, miste ik gelijk één van mijn directe collega’s. Ik kreeg hier gelijk een naar voorgevoel bij. Als zij afwezig was wist ik dat altijd wel vantevoren en het viel altijd gelijk op als ze er niet was. Ik zag niet gelijk iemand anders die veel contact met haar zou hebben dus besloot het maar even te laten en toch aan het werk te gaan.

Toen ik een uur later wel een andere directe collega zag, en waarmee we met zijn drieën gezamenlijk vaak gaan lunchen, merkte ik gelijk al dat ze slecht nieuws had. De collega die er niet was, was er niet, omdat haar vader die nacht was overleden. Er schoot gelijk een brok in mijn keel. Hoewel ik deze man nooit in het echt had ontmoet en wist dat die veel lichamelijke complicaties had, kwam dit nieuws toch rauw op mijn dak. Sneu voor mijn directe collega, die al een moeilijke periode achter de rug heeft door verschillende oorzaken.

Het is een overlijdensbericht in een reeks van vele overlijdensberichten de afgelopen maand. Ik moet zeggen dat het me steeds weer opnieuw raakt. Veel van de personen waarover de berichten gingen stonden overigens niet heel erg dichtbij me, op de buurman / goede vriend van mijn ouders vorige week na. Maar het nieuws dat ouders van mensen overlijden, of vrienden of vriendinnen van vrienden van me al op zeer jonge leeftijd of andere kennissen, raakt me altijd weer diep.

Ik denk dat het voor een deel komt door de vele begrafenissen en crematies die ik al heb bijgewoond op mijn 27e levensjaar. Beide oma’s en opa’s zijn reeds overleden (1 heb ik nooit gekend), een tante, oud-collega, vader van een hele goede vriendin, tafeltennistrainer(s) en de meest heftige vorig jaar: mijn neefje, waarbij ik zelfs zijn kist heb mogen dragen. Veel van deze mensen schieten dan weer door mijn hoofd en hoe erg ze gemist worden door vele mensen als ook mijzelf. Daarnaast ben ik een gevoelig mens en geef ik veel om de mensen om me heen, dus vind ik dergelijk nieuws voor één van mijn naasten altijd weer naar om te horen. Maar het meest pijnlijke is misschien nog wel dat ik zelf dagelijks met mijn eigen dood bezig ben, en me ergens schuldig voel daarover als ik dan hoor over een echte dood. Of erger nog, dan denk: was ik maar de persoon die was overleden. De persoon die nu is overleden levert zo veel verdriet op bij zoveel mensen en ik zie van mezelf bijna alléén maar de voordelen en de lijdensdruk die daardoor wordt weggenomen. Maar aan de andere kant zie ik ook wat het echt met mensen doet, en kan ik het mijn ouders, overige familie, vrienden en collega’s echt niet aandoen. Ik zal het tegen hen nog wel even langer volhouden, en met hen praten over lijden…

Agenda / Planning

Wie mijn agenda/planning zag van afgelopen weekend zou denken dat daar echt niet iemand achter schuilt gaat met depressieve klachten. Het lijkt meer op iemand die tegen een burn-out aan zit of laat zeggen dat er mensen met een minder stressvolle agenda in een burn out zijn geraakt.

Het begon op vrijdagavond al met de organisatie van een beachparty (chillparty) op het waalstrandje voor de homojongerenorganisatie waar ik drie jaar voorzitter van ben geweest en nu actief ben in de jubileumcommissie. Daar bleef ik natuurlijk weer veel te lang hangen om in de zeiknatte regen nog even verder te helpen opruimen. Vervolgens moest ik de volgende dag weer vroeg opstaan om voor ander vrijwilligerswerk (John Blankesteijn Foundation –> JBF) homoseksualiteit in de sport bespreekbaar te maken. Samen met alle vrijwilligers dachten we na over hoe we internationaal iets konden betekenen en hoe we JBF meer op de kaart konden zetten en hoe we hiermee geld konden genereren voor de JBF. Mijn inzet werd hier erg gewaardeerd, en ergens was het na een korte nacht ook een fijne positieve opleving. Gelijk door vanuit hier ging ik naar het uitje van het voorlichtingsteam van het COC (Ander vrijwilligerswerk van me), waarin we een potje pitch&putt speelde, gezellig gingen bbqen en nog gezellig bijkletste of een soort spelletje speelde. Vanuit hier heel even naar huis om om te kleden om nog met deze groep te gaan stappen.

De volgende dag (zondag) kon ik een beetje uitslapen, maar ging ik vervolgens weer naar Ede om een goede vriend uit te zwaaien die 4-9 maanden op reis gaat. In de trein terug kwam ik nog een bekende tegen en praatte ik nog even bij. Daarna moest ik nog even mijn zonnebril ophalen bij een vriend om vervolgens op de fiets door te gaan naar twee andere vrienden om daar te eten en bij te kletsen. Kortom een druk sociaal leven. Een depressief iemand of iemand met een burn out was al 100 keer neergevallen en had dit echt niet aangekund.

Wie echter mijn werkweek van vorige week bekeek zag hoeveel moeite ik had om mezelf uit bed te slepen, om energieloos richting de douche te gaan en pas om 10.30 met moeite aan te kakken op mijn werk om vervolgens 3 regels te typen op een hele dag om dan weer naar huis te gaan om vervolgens geen energie te hebben om boodschappen te doen en voor mezelf te koken, maar al weer snel onder een dekentje weg te duiken, zou wel denken aan een echt depressief persoon.

Een echt depressieve stoornis heb ik dus niet, maar wel een dysthyme stoornis, waarbij je langdurig lichte depressieve klachten hebt en je moeilijk van dingen kunt genieten. Dat kwam eigenlijk ook wel tot uiting in mijn drukke weekend, toch was ik ergens best trots dat ik dit allemaal kon opbrengen dit weekend. Echter toen vanmorgen mijn wekker ging voor therapie en voor het slikken van een nieuwe pil, was ik nog doodop, was de therapiesessie weer zwaar en lukt nu op werk nu ook weer vrij weinig. De gevoelens een mislukkeling te zijn, dat alles waardeloos is en dat het alweer 29 juni is en nog steeds alles uitzichtloos is, helpen daarbij niet. Ik had al vele belangrijke stappen genomen in mijn agenda de afgelopen maanden, maar de conclusie na afgelopen weekend is eigenlijk wel dat ik in mijn agenda/planning nog meer dingen moet schrappen wil ik stapjes vooruit kunnen maken. Want mijn dysthyme stoornis wordt steeds zwaarder, lijkt soms op een echte depressie en te veel dingen ondernemen is soms echt te zwaar. Helaas moet mijn agenda / planning er nu ook steeds meer aan geloven..

Ik en mijn computer

Ik had niet verwacht dat ik ooit een blog zou schrijven op mijn werk over mijn psychische kwetsbaarheid, maar nu doe ik dat toch. Ik had ook al helemaal niet verwacht toen ik vol enthousiasme begon begin mei met bloggen, dat ik zo zou stil vallen gedurende de eerste 7 weken. Ik wilde jullie graag meenemen in mijn ervaringen met de pil citalopram, jullie meenemen in de vele confrontaties die een psychisch kwetsbaar iemand iedere dag doormaakt, op zowel werk, sociaal leven, sport, vrijwilligerswerk en in alle andere dagelijkse dingen.

Helaas waren er echter zoveel pijnlijkheden en confrontaties dat ik vaak in de avond onder een dekentje kroop, weg van mijn computer. Daarnaast gaat het net als met mij, met mijn computer ook helemaal niet zo goed. Zoals ik mezelf ook niet altijd goed genoeg heb beschermd tegen de buitenwereld, deed ik dat bij mijn computer ook niet. En hoewel ik wel een virusscanner had staan op mijn computer, werkte die niet helemaal naar behoren, waardoor veel sites niet meer willen openen en er constant veel popups verschijnen op mijn scherm. Het is eigenlijk wel te vergelijken met mijn antidepressiva. Hoewel ik hem braaf slikte iedere dag (tot gisteren), kwamen er nog steeds talloze gedachtes in mij op, veelal helemaal niet met het gesprek te maken die ik voerde of met de bezigheid waarmee ik bezig was. Veelal zat er een strekking was ik maar dood, of een andere onzekerheid die ik etaleerde.

Nu ruim 6,5 week verder en 101 confrontaties, moeilijke gesprekken, tegenvallers, therapiesessies, doktersafspraken en de apotheek platgelopen te hebben mis ik het bloggen eigenlijk toch wel en probeer ik het weer op te pakken. Absoluut geen garanties in mijn drukke leven, met mijn depressie, werk, vrijwilligerswerk, sociaal leven en al het andere wat ik nog steeds probeer, dat ik het nu wel vol ga houden, maar ik ga in ieder geval weer een poging doen tot.

Ik heb dus 6,5 week citalopram geslikt. De slapeloosheid en droge mond bleven en mijn negatieve gedachtes en spanningen helaas ook. Hierdoor heb ik in overleg met mijn huisarts besloten om over te stappen op een nieuwe antidepressiva: sertraline. Vandaag merk ik weer een aantal klachten die ik ruim 7 weken geleden ook voor het eerst voelde. Duizeligheid, hoofdpijn en andere aanverwante klachten. Helaas net nu ik een bommetje vol weekend heb. Net zoals de afgelopen weken duik ik weer het liefste weg onder dat dekentje, maar geef ik nu eens niet toe aan dat gevoel en ga ik wel zoveel mogelijk nog de uitdagingen aan. Hopelijk kan ik jullie daarin meenemen, en herstel ik en mijn computer spoedig, zodat jullie voldoende updates van mij kunnen krijgen. Wellicht kan ik jullie dan ook nog meenemen met wat flashbacks van een bewogen afgelopen twee maanden.

Mijn gevoel op dit moment…

Het leuke is niet meer leuk,
Het mooie is niet meer mooi,
“Het wordt beter” is een leugenachtige spreuk.
Ik snap niet waarom ik me niet voor de trein gooi.

Het pijnlijke doet extra pijn,
De volgende teleurstelling is extra groot,
“Kop op, je hebt vele vrienden en werk” voel ik niet in mijn brein.
Ik snap niet waarom ik mezelf niet verdrink in een sloot.

Het begrip voelt niet begrepen,
De knuffel komt niet meer aan,
“Je zet moedige stappen” voelt als mezelf overal heen slepen,
Ik snap niet waarom ik nog niet zonder parachute uit een vliegtuig ben gegaan

De slapeloze nachten duren een eeuwigheid,
Ik bevind me niet meer graag in mijn vriendenkring,
“Het wordt zomer” zie ik als een te vrolijke kut tijd.
Ik snap niet waarom ik nog niet van een flat spring.

De lichamelijke klachten duren voort,
Alle stapjes voelen als een te lange strijd
“Je hebt nog een hele leven voor je” heb ik al te vaak gehoord.
Ik snap niet waarom ik niet mijn polsen doorsnijd.

Afleiding voelt als confronterend,
Op feestjes ben ik opeens die stille.
“Ik weet niet wat ik moet zeggen” zeggen de meeste vrienden afkerend
Ik snap niet: waarom neem ik geen overdosis pillen.

Talloze gesprekken over eigen inzicht,
Die pillen maken het zogenaamd minder grauw,
“Nog even volhouden” ga ik langzaam richting een gesticht.
Ik snap niet: waarom hang ik mezelf niet op in een verlaten bos aan een touw.

Alleen maar mensen om me heen die genieten,
Nieuwe relaties, verhuizing, bij iedereen vliegensvlug.
“Ik ben er voor je” en dan toch niet kan ik afschieten.
Ik snap niet: waarom ik niet allang spring; van die brug.

Mensen weten niet wat ze met me moeten,
Ik voel me eenzaam, somber, daar komt een traan,
“Knuffel, liefs, kusje” en nog veel van die zinloze groeten
Ik snap niet: waarom ik nog niet in een kamer vol met gas ben gaan staan.

Elke dag, bommetje vol met stomme verplichtingen,
Uit bed slepen doet zo’n pijn.
“Ook jij gaat geluk voelen” en nog 1000 van zulke dingen
Ik snap niet: waarom kan ik er gewoon niet meer zijn.

Feest

Vorige week schreef ik over een feest van erkenning die ik haalde uit overige blogs en boeken. Daarna was ik even stil, het was een hel van een week en zelfs de energie voor het schrijven van een blog kon ik niet meer opbrengen. Besides veel lezers had ik ook niet, dus veel mensen stelde ik ook weer niet teleur.

Het begon allemaal vorige week met een feest waar ik heen ging. Het was een verjaardag van een vriendin waarmee ik de volgende dag zou afspreken om alles te vertellen. Ik kwam er rond een uurtje of half 6 nadat ik in de middag naar de film Ventoux was geweest en fijn de Ronde van Italië (wielrennen) had bekeken op tv, samen met mijn beste vriend van de middelbare school. Eigenlijk echt wel een hele fijne zaterdag.

Ik kwam binnen en deze vriendin is zo’n 10 jaar ouder, dus ik zag een hele andere vriendenkring dan mijzelf. Veel, maar dan ook heel veel kinderen. En in de avond een grote vriendengroep waar ik niet echt bij hoorde. Er waren tot een uur of 8 nog wel wat bekenden van mij, maar deze moesten allemaal vanwege hun volle agenda natuurlijk weer vroeg gaan op het feest. Veel stelletjes en gesettle, waardoor mijn slechtste eigenschap (jaloezie) de overtoom voerde op de avond. Daarnaast had ik met mijzelf de afspraak om voorlopig antidepressiva te slikken zonder de combinatie van alcohol.

Ik zelf ben echter normaliter elk weekend aangeschoten en heb louter vriendengroepen waar alcohol drinken er nou eenmaal bij hoort, waardoor dit een grote uitdaging voor mij is. En zo bleek ook op dit feestje. Ik had nog last van de bijwerkingen die bij de eerste week hoorde, de slapeloosheid, misselijkheid en droge mond en daardoor bleef ik bij dit standpunt. Dit zorgde op het eind van de avond voor rondjes halen met 9 bier en een sparoodje of colaatje voor mij. Op zich was het allemaal nog gezellig, al had ik duidelijk last van het psychische bezwaar dat ik even niet kon drinken met antidepressiva. Min of meer had ik mijzelf in een hokje gedrukt en had ik het daardoor ook niet echt gezellig. Ik bleef uiteindelijk tot een uurtje of 12 waarna ik nog even thuis de laatste etappe van de Ronde van Californië zag. Het wielrennen en de rust samen met mijn beste vriend waren de hoogtepunten van de dag. Het feesten, naast de feest van erkenning, was even echt niet aan mij besteed.

Feest der herkenning

Eén van mijn weinige goede voornemens die ik dit jaar wel heb gehaald is meer lezen. Vooral boeken over onderwerpen die mijn interesse wekken natuurlijk, zoals sport en misdaad. Van nature ben ik ook meer geïnteresseerd in het verhaal achter de mensen, dus het boek ‘Kieft’ van Michel van Egmond las ik ook met veel interesse. Onvoorstelbaar hoe een voetballer zichzelf zo kan verliezen en verslaafd kan raken. Niet alleen verbijstering volgde, maar ook erkenning in zijn negatieve gedachtes die hem tot wanhoop dreven.

Vanuit dit boek las ik het boek van Zarayda Groenhart: ‘Het waarom meisje’. Hoewel dit boek wat poëtischer is geschreven, moest ik me wel wat meer in dit boek zien te worstelen. Maar de openheid, het omgaan met sexueel misbruik en de beschrijving van familiebanden deden mij heel veel. Hoewel ik nooit iets soortgelijks heb mee gemaakt, godzijdank, kon ik bepaalde zaken toch herkennen en werd ik uiteindelijk erg gegrepen door het verhaal.

Dit was natuurlijk helemaal het geval in het volgende boek dat ik las: ‘Paaz’ van Myrthe van der Meer. Bizar, van elke pagina kon ik wel een quote halen die ik momenteel ook zou kunnen zeggen. Hoewel ik nooit ben opgenomen geweest in een inrichting of psychiatrisch ziekenhuis, herkende ik veel in gedachtes, in de relatie met therapeut en de inmiddels ongelofelijke slapenloosheid die ik deze week ervoer van de pillen. Soms was het allemaal zo herkenbaar en confronterend wat ik las dat ik het boek soms echt even weg moest leggen. Toch heb ik het uiteindelijk helemaal uitgelezen en kan ik niet wachten op het vervolg UP. Vooral de gedachtes dat ik de therapie allemaal niet zou verdienen, omdat anderen veel ergere dingen hadden meegemaakt of de gedachtes dat er weer een volgende dag zou komen met dezelfde strijd en moeilijkheden kwamen pijnlijk, maar o zo herkenbaar binnen.

Het volgende boek ligt al weer voor mij klaar: ‘Pil’ van Mike Boddé. Ik vermoed opnieuw een zware dobber, maar ook een feest der herkenning. Want hoewel ik nog steeds moeite heb met het toegeven dat ik antidepressiva slik en dat het helemaal niet zo goed met me gaat, en ik nog steeds denk dat ik de enige ben die zich zo voelt en dat de buitenwereld toch niets van mij begrijpt, vind ik het erg fijn om te lezen dat anderen daadwerkelijk ook deze strijd doormaken. Ook overige blogs van mensen hier op wordpress kunnen een klein stukje eenzaamheid van me wegnemen. Na één week bloggen en de pil die ik voor het eerst in huis had weet ik daarom één ding zeker, ik vind het fijn om te bloggen, ergens helpt het me en ik denk dat ik het nog geruime tijd zal blijven doen. En al is het maar voor één iemand anders een feest der herkenning om mijn blogs te lezen en/of te volgen, dan is mijn doel allang bereikt!

Kwetsbaarheid

Sinds dat ik 1,5 jaar terug voor het eerst mijn weekend afsloot met een gedichtje op facebook (Houtje-touwtje-sinterklaas rijm), besloot ik dat voortaan iedere week/weekend te doen. Hoewel het eerste gedichtje natuurlijk een afsluiting was van een erg mooi weekend met leuke gebeurtenissen, was dit natuurlijk niet ieder weekend het geval.

Met mijn dysthyme stoornis, depressieve klachten en klachten uit meerdere persoonlijkheidsstoornissen kwam ik helaas ook veel negatieve momenten tegen. Ik besloot deze niet onder stoelen of banken te steken, maar juist ook aan de buitenwereld te laten zien. Natuurlijk leverde mijn positieve gedichtjes veel meer likes op dan mijn kwetsbare gedichtjes, maar toch was ik trots dat ik altijd eerlijk mijn pure gevoel aan de vriendjes van facebook liet zien.

Natuurlijk had ik hier ook wel eens spijt van, bijvoorbeeld omdat ik niet besefte dat ik enkele tantes en ooms op facebook had (hoe naïef was ik?), en over mijn neerslachtigheid nooit praatte met mijn ouders, waardoor die het via via hoorde. Of doordat iemand die ik al drie jaar niet meer had gesproken zich opeens om mij ontfermde via een persoonlijk bericht. Toch kreeg ik ook wel lof doordat ik één van de 100 was die zich echt kwetsbaar durfde te tonen op social media, zoals een kennis pas zei. Alswel als reactie dat ik voor die persoon de enige was die zich zo kwetsbaar op durfde te stellen op facebook, zonder dat die zich hier positief noch negatief over wilde uitlaten. Daarnaast waren er natuurlijk ook mensen die het overdreven vonden, of die het zagen als een roep om aandacht. Misschien was het dat soms ook wel een beetje, maar ik was tenminste wel eerlijk en puur dacht ik dan. Ook kreeg ik verzoeken van mensen of ze vermeld konden worden in het gedicht, alswel de roep na een leuke avond dat ze een negatief gedichtje nu echt niet konden tolereren. Jullie zouden eens moeten weten wat in mijn hoofd omgaat, dacht ik dan.

Helaas is het de laatste tijd bergafwaarts gegaan en vind ik het moeilijker om mijn gedichtje positief te laten afsluiten. Al ga ik nog naar een verjaardag, feestje, en heb ik lekker gesport, dan nog heb ik nu het gevoel dat ik moet toevoegen: Ik kwam wederom uit een diep dal of over hoe moeilijk het soms allemaal is. Vrienden en familie maken zich daarom soms zorgen, en ik vind het soms moeilijk als ze me daar in het echt mee confronteren. Ik zou dan het liefst alles willen ontkennen en zeggen dat het alleen digitaal slecht met mij gaat. Maar dat is natuurlijk niet zo.

Afgelopen weekend toen ik voor het eerst met pillen thuis kwam, leed van lichamelijke klachten en me wanhopig en eenzaam heel het weekend op de bank doorbracht kwam ik daardoor tot het volgende gedicht:

Deze week ging ik van 99 problems, naar honderdenéén,
Fucking pijn in mijn gekneusde ribben en aan het schaafwond op mijn been.
Extra pijnlijk allemaal door gebruikelijke maagzuur, maagkrampen, opboeren en hoesten met veel slijm, niet fijn.
Daardoor had ik ongeveer geen nachtrust, maar alleen maar pijn.
Veel moeite met de gebruikelijke huishoudelijke taken,
Zoals bijvoorbeeld de was, afwassen, koken of mijn bed opmaken.
Daarnaast moest ik nog naar ede voor de kapotte fiets van mn pa,
Hij kon kosteloos gerepareerd worden, een gelukje jaja.
Maar met verder veel meer vage lichamelijke klachten is de wanhoop een beetje nabij,
En kan de dokter helaas ook niet vinden wat er allemaal gaande is in mij.
Nieuwe medicijnen brengen weer wat nieuwe bijwerkingen met zich mee,
Goede keuzes zijn er op dit moment ook niet, niets gaat ok.
De kop ops, het wordt beter, en morgen weer een nieuwe dag mogen jullie achterwege laten,
Omdat voor de zoveelste keer is gebleken dat dat voor mij echt niet opgaat, dus ben ik nu inderdaad in alle staten.
En komende week staat er weer genoeg aan ellende op mij te wachten,
Ik ben in ieder geval zeker van meer psychische en lichamelijke klachten.
De enige afspraak die ik dit weekend had was met mijn zus,
Voor de rest was het dus weer een erg loos en eenzaam weekend dus..
En ooh jah ik kwam dit weekend achter iets, wat ik stiekem al wist maar eigenlijk niet wilde weten.
Zucht, steun, kreun; laat me dit alles vergeten…
Doei.

Veel likes leverde het natuurlijk niet op, naast even weinig comments. In tegenstelling tot de post waaronder het kwam te staan, van een goede vriend die op het NK net een belangrijke danswedstrijd had gewonnen of de post van een bevriend stel die 2,5 jaar samen was en dat samen vierde in een bubbelbad in Koss. Ik vond het typisch voor het leven van mijn vrienden en mijn leven momenteel. Maar ik deed tenminste niet alsof dacht ik nog, ik durfde mij wel weer echt kwetsbaar op te stellen.

Night & Day

Daar lag ik dan om 3.00 in de nacht. Klaarwakker, onrustig in mijn kop, die ook nog eens pijn deed. Ik probeerde op te staan, wat natuurlijk nog pijn deed van mijn gekneusde ribben. Eenmaal opgestaan probeerde ik mijzelf naar de wc te begeven, maar wat was dit onwerkelijk en wat voelde ik mij versuft. Met moeite vond ik weer duizelig mijn weg terug en probeerde ik weer te gaan slapen.

Echter, ik was klaar wakker! Slechts enkele uren nadat ik die pil had ingenomen bracht het me al een zo veel meer ellendig gevoel dan ik al had. Ik probeerde te draaien, wat niet ging met mijn ribben, om toch nog in slaap te vallen. Maar het onrustige, duizelige gevoel met onrustige benen bleef en in slaap vallen zou ik ook nooit meer echt deze nacht. Ik bedacht me nog of ik nog een oxazepam kon innemen, maar dit was al te laat en dan kon ik nooit meer werken. Een aantal uren gingen heel langzaam en onrustig voorbij.

De wekkerradio ging met nog barstende koppijn in mijn hoofd. Dit ging geen goede werkdag worden bedacht ik me nog en inderdaad ben ik uiteindelijk maar 2 uur op mijn werk geweest voor een overleg. Daarvoor en daarna heb ik alleen maar versuft op de bank gezeten. Na 3 uur slaap was ik ook helemaal gaar en helemaal nergens toe in staat. Inderdaad geluk dat ik dit kan met mijn werk, die overigens helemaal niets weten over mijn psychische klachten. Maar mijn schuldgevoel over mijn lage productiviteit is er helemaal niet minder om.

Mijn eerste dag is dus helaas helemaal niet meegevallen. Maar de dokter heeft gezegd dat ik door deze eerste zware eerste periode moet, en dat het daarna pas gaat werken, en dat het dan dus beter wordt. Mijn sceptische gevoel blijft aan. Jaloersmakend kijk ik nog eens op facebook, veel vrienden zie ik staan op een gala of op een borrel waar ik ook wilde zijn. Wat zijn die evenementen ver weg, ik zou mijzelf daar nu echt niet kunnen vermaken, want ik alleen nog maar een pijnlijkere constatering vind. Nogmaals spoken de vragen door mijn hoofd hoe het op 27-jarige leeftijd al zover heeft kunnen komen en waarom ik mijzelf deze hel met pillen aandoe. Toch fluistert er dan ook alweer een stem terug die me verteld dat ik niet meer weg kon duiken voor de pillen. Al is het bijvoorbeeld maar door de dagelijkse gedachtes aan dood zijn. Echt vrolijk word ik dus niet, maar ik weet dat ik er doorheen moet en helaas is deze dag ook alweer zo ver dat het al bijna tijd is voor pil twee. Zal deze beter gaan en zal dit echt ooit wennen? Ik denk erover om er onmiddellijk een oxazepam erbij te nemen, zodat ik in ieder geval een beetje slaap. Maar mijn natuurlijke weerstand tegen nog meer pillen willen het ook graag zonder kunnen. Een diepe zucht volgt, hier kan ik tot 23.00 nog wel even over piekeren, wanneer het echt tijd wordt voor een nieuwe pil. Hopelijk dat ik dan een keuze heb kunnen maken en het dan beter gaat…

Uitstel

Misselijkheid, hoofdpijn, verstopping, extreme moeheid, duizelig, licht in het hoofd, steken op vreemde plekken. Allemaal klachten die ik de afgelopen dagen ervoer. Het zijn klachten waar ik al geruime tijd last van heb en waarvoor de dokter steeds heeft gezegd dat het psychisch is of heeft te maken met mijn prikkelbare darmsyndroom. Ik zelf was en ben er echter nog steeds van overtuigd dat andere lichamelijke oorzaken hier meer ten grondslag aan liggen. Het is echter al een lange strijd geweest die ik niet ga winnen, waardoor ik mijn psychische klachten eerst maar eens moest genezen. Dan zou ik de dokter wel eens kunnen bewijzen dat de klachten die ik had ook echt lichamelijk waren. Immers, als ik psychisch gelukkig zou zijn, zou ik deze klachten nooit meer ervaren.

Het maakt mijn stap richting het medicijn (citalopram) die ik vrijdag haalde bij de apotheek en waarop ik afgelopen donderdag dus JA zei in het avondspreekuur tegen mijn huisarts echter wel zwaarder. De bijwerkingen die ik lees en tot me toe heb horen komen zijn niet mals. En, gezien ik prima dijt als hypochondrist, zijn alle doemscenario’s al door mijn hoofd geschoten. Maakt het niet al mijn klachten nog erger? Ontstaat er geen ultieme mix van klachten waardoor het echt allemaal niet gaat? Medicijnen voor al mijn klachten, inclusief die van mijn darmen, hadden nog nooit aangeslagen, dus waarom zouden deze medicijnen dat nu wel doen?

Toen donderdag de hierboven beschreven lichamelijke klachten alleen maar erger werden en het vrijdag niet beter werd begon ik daarom erg te twijfelen. Ik wilde deze pillen helemaal niet! Een hel de komende twee weken zou me te wachten staan en heel misschien in die weken daarna zouden de pillen gaan aanslaan. De grote paniek was dan ook toegeslagen toen ik eenmaal wist dat ik deze pillen in moest gaan nemen. Ik voelde me al zo beroerd, ik kon het gewoon niet. Bovendien wist ik dat ik maandag nog een voorlichting moest geven op een middelbare school over homoseksualiteit en dat ik ook nog één van mijn laatste rijlessen had voor mijn examen en voordat mijn instructrice twee weken op vakantie ging. Die afspraken wilde ik kostte wat het kost niet afzeggen, al helemaal niet door de bijwerkingen van deze stomme pillen. Ik besloot de pillen daarom nog een paar dagen extra in het doosje te laten. Ik voelde me er toch te beroerd voor. Een erg wijs en fair besluit vond ik zelf, en verrassend genoeg voelde ik mijzelf al iets beter.

Veilig lagen ze in een lade en overleefde ik het weekend en gingen mijn rijles en voorlichting verrassend goed voor de maandag. Toch wist ik daarna ook dat het weer avond zou worden en waren mijn lichamelijke klachten natuurlijk nog niet helemaal verdwenen. Toch weet ik nu ook dat ik nu niet langer kan ontsnappen. Dat ik dat doosje zo meteen moet openen, een glas water moet pakken en die stomme pil, waartoe ik me altijd heb verzet, in moet nemen. Bang voor de verdere lichamelijke klachten waarmee ik geconfronteerd zal worden, bang dat ik er altijd van afhankelijk van zal blijven, bang dat het van de ene naar de andere pil overstappen wordt, of dat het voor vreselijke hartkloppingen zorgt waarover ik wel eens hoorde. Toch is mijn wanhoop al zo groot, dat ik mijn glas water inmiddels heb ingeschonken en het doosje open. Bang voor alle effecten die het zal hebben is er geen weg meer terug.. lang genoeg uitgesteld… Maandagavond 11 mei, en de eerste antidepressiva wordt ingenomen.