Actief mee blijven doen

Wat een beroerde werkweek was het eigenlijk ook weer geweest. Het aanpassen van wat documenten, her en der wat mails, maar veel meer was er ook niet uit mijn handen gekomen. Dit was vooral te wijten aan de gebroken week met bevrijdingsdag. In tegenstelling tot koningsdag kon ik mezelf ditmaal wel uit bed laden en mijzelf motiveren om me in het feestgedruis te bevinden. Opgegroeid in Ede, moest ik mijzelf ook deze 5 mei wel weer in Wageningen begeven.

Ik was de ochtend zelf zelfs nog nuttig bezig geweest en had veel mails en actiepunten, die al veel te lang waren blijven liggen, weg kunnen werken. Trots stapte ik dan ook de trein in om naar Wageningen te gaan. Enkele snapchats van vrienden haalden me nog over om in te drinken bij een vriendengroep van me in Ede. Ik wist dat dit eigenlijk onverstandig zou zijn, vanwege de dronken machosfeer die er toch een beetje zou heersen, maar besloot me toch in die richting te begeven.

Bij binnenkomst werd ik warm onthaald en er al snel een biertje in mijn handen gedrukt. Binnen anderhalf uur al snel wat meer wodka en biertjes weggetikt en wist ik dat het wel eens een moeizame avond kon worden. Toch zat ik er nog het nuchterste bij van heel de groep. De overige jongens waren immers al sinds 12 uur aan het drinken, en ik was pas rond 4 uur binnen komen vallen. Een wild idee ontstond toen we besloten ons richting Wageningen te begeven. Niemand had meer echt zin om die 10km richting Wageningen te fietsen. Eén van de aanwezigen had een eigen transportbedrijfje en kon ervoor zorgen dat we met zijn alle in een hele grote bestelbus met fietsen erin vervoerd konden worden (met nuchtere chauffeur) naar Wageningen, zodat we compleet dronken wel terug konden fietsen. Niet iedereen had een zitplek in de bestelbus, maar als we onszelf goed vast hielden achterin zouden we Wageningen vast veilig moeten halen.

Zo geschiedde, en hoewel was afgesproken stil te zijn voor de politie was de sfeer onderweg behoorlijk melig en luidruchtig. Ook de aanwezige jongen met catheter had gewoon meegedronken en deed mee. Alles ging vrij goed, tot we bijna in Wageningen waren aangekomen. Een stoplicht dat op rood sprong met een noodrem tot vervolg zorgde ervoor dat ik keihard omviel, met een fietsstuur tegen mijn ribbenkast aan als gevolg. Ik voelde de pijnlijke schaafwond op mijn been en mijn ribbenkast deed ook behoorlijk pijn. Ik wilde mijzelf als homo natuurlijk niet aanstellen bij deze groep en stond snel op, lachte keihard mee en deed alsof de schade mee viel.

In Wageningen aangekomen merkte ik dat ik tegen de geleende fiets van mijn vader was gevallen, en er een slag in zat. Daarnaast merkte ik dat mijn ribbenkast en schaafwond meer pijn deden dan ik wilde toegeven. Toen ook nog mijn smartphone per ongeluk uit mijn hand werd geslagen op een feestplein, met allemaal barsten tot gevolg, kon ik mijzelf alleen nog maar meer volgooien met meer biertjes. Ik kookte van binnen met negatieve gedachtes (én lichamelijke pijn) dat het weer erg typisch was dat mij dit overkwam, terwijl de rest meer dronken was, maar nog geen schade had opgelopen.

De avond ging voorbij en rond middernacht kon ik me nog dronken op de half kapotte fiets richting het station en de trein richting Nijmegen begeven. De volgende dag moest ik gewoon aan het werk. Met kater en gekneusde ribben, zo bleek. Was het depressief in bed blijven liggen op zo’n dag voortaan toch weer een betere optie, in plaats van actief blijven meedoen zoals mijn therapeut had gezegd. Depressief thuis blijven onder een dekentje was altijd nog beter dacht ik, goede keuzes bestonden voor mij nou eenmaal niet.

Het dekentje

Daar liep ik dan, na wederom een onproductieve dag op mijn werk. Ik moest per se om 5 uur gaan, anders had ik misschien nog net wel een doelstelling van vandaag gehaald op mijn werk. Maar ja, ik moest nog naar de apotheek. Niet zomaar voor wat pijnstillers, of de pillen tegen een schimmel waarvoor ik een week eerder al was geweest. Nee, ik had de avond daarvoor tegen mijn huisarts JA gezegd, op een vraag waarvan ik altijd had gedacht en had gehoopt dat ik hem met NEE kon beantwoorden.

Vol angst stapte ik de apotheek binnen. Zucht, twee mensen binnen in deze apotheek. Op zich natuurlijk niets mis mee, maar deze apotheek is klein en heeft dus als nadeel dat iedereen alles hoort. Dus ook de uitleg over de bijwerkingen, die ik ook al uitgebreid had doorgenomen met mijn huisarts tijdens het avondspreekuur de avond van tevoren. Hoewel ik maar een paar minuten hoefde te wachten, voelde het uren. En toen ik eindelijk aan de beurt was hoopte ik dat er toch nog een aantal mensen voor me waren. Hakkelend gaf ik mijn geboortedatum en naam. De apotheekassistente pakte het uit een laadje en vroeg of ik hier bij de balie of in de spreekkamer de uitleg wilde hebben over de middelen met alle bijwerkingen.

Ik zuchtte, ik hoopte hier eigenlijk al weer lang weg te zijn om onder een dekentje thuis te kunnen gaan liggen om alles keihard te kunnen gaan ontkennen, maar in plaats daarvan zei ik ‘in de spreekkamer’. In de paar stappen naar de spreekkamer toe dacht ik nog `Wat heb je nu weer gezegd, nu zit je hier nog veel langer`. De apotheekassistente deed het gordijn van het raam van de spreekkamer dicht en vroeg waarvoor ik deze medicijnen kreeg. Moest ik nou mijn diagnose noemen? Wist ze dit niet allang en kon ze dat niet uit het systeem halen van de huisarts. En maakte het eigenlijk wel wat uit. Net als dat ik vroeger veel moeite had gehad met het uitspreken van “Ik ben homo”, nadat ik erachter was gekomen dat ik op jongens viel, vond ik het nu verschrikkelijk om te zeggen dat het was vanwege mijn depressie. Een lichte, mompelde ik er nog na. Waarna de apotheekassistente in gebrekkig Nederlands verder uitleg gaf over alle bijwerkingen. Misselijkheid, hoofdpijn, Maag en darmklachten gedurende de eerste twee weken, wel ja daar had ik nog niet genoeg last van door mijn prikkelbare darmsyndroom dacht ik nog. Een stortvloed van nog meer bijwerkingen volgde, duizeligheid, verminderd reactievermogen en er werd benoemd dat ik dan vooral niet mocht rijden. Ik dacht aan mijn rijlessen waar ik al 1,5 jaar mee bezig was en waarvoor ik over drie weken voor de derde keer op rijexamen mag. Een lichte paniek overviel me over de timing, maar ik gaf aan dat ik het had begrepen. Daarnaast kreeg ik Oxazepam mee, omdat ik ook meer onrust kon ervaren van de bijwerkingen in de eerst komende twee weken. Terwijl ik al ontsteld was over alle ellende die me te wachten stond, werd er mede gedeeld dat ik nog €13,68 mocht neertellen. Braaf pakte ik mijn pinpas en rekende ik snel af, zodat ik snel thuis weg kon duiken onder dat dekentje en alles hard kon ontkennen. Ik pakte het tasje aan en liep snel naar huis, alwaar ik op de bon ontdekte dat ik had betaald voor zowel de oxazepam als de uitleg van de assistente. Ik dacht nog om die ellende aan te horen heb ik dus ook nog moeten betalen en getracht te werken vandaag. Snel dook ik echt weg onder het dekentje.