• Home
  • Tag: omgaan met

April: De balans…

Ik zag er een beetje op om deze blog te schrijven. Het is namelijk echt een maand geweest om snel te vergeten. Echter heeft de lijn doorgezet in mei en staan er een heleboel kruisjes op mijn coping schema en een heleboel onvoldoendes bij mijn stemming. Er zijn leuke plannen, er zijn mooie mensen in mijn omgeving, en toch is alles in mijn leven te veel. Ik denk aan het kaartje van Rachel Celine: “Als leven overleven wordt en alle hoop verdwijnt, weet dan lieve jij, dat er bij mij, voor jou altijd een lichtje schijnt”

Read More

Een ode aan Avicii

Ik ben sinds vrijdag best wel in shock. Een 28-jarige dj is overleden en we mogen niets weten over de oorzaak. Ik ben er stil van, niet over dat we niets mogen weten over de oorzaak, maar wel over zijn dood. Ik ben er stil van terwijl ik normaal toch echt ga bewegen en meezingen door zijn muziek. Ik ben geraakt. Zijn nummers deden iets moois. Hij besteedde aandacht aan belangrijke thema’s. En hij worstelde met zijn psyche, iets waardoor je bij mij al vrijwel automatisch een bepaalde gunfactor krijgt. Daarom hierbij een ode aan Avicii..

Read More

Issues.

Toen ik nog een baantje had in de supermarkt werd ik gekscherend wel eens Issue boy genoemd. We hadden allemaal zulke bijnamen voor elkaar en ja ik had altijd wel issues. Ik wist het toen nog aardig te bagatelliseren en kon er wel om lachen. Misschien is het echter wel de opmaat en het begin geweest van mijn psychische klachten. Het was altijd een mix van lichamelijke en psychische klachten wat mij verder vaak hinderde. Nu ik in de wereld van een hele drukke baan ben gestapt worden er helaas weer wat issues getriggerd/ spelen er weer een aantal issues.

Read More

K-U-T. Uitgeloot voor de vierdaagse.

Over precies een week zou ik uitgeteld op de bank liggen na mijn eerste marathon. Ik droomde hier al heel lang over en nu vond ik de tijd rijp. Wat wilde ik dit graag nog bereiken voor mijn 30e levensjaar. Echter kwam daar de blessure shin splints in oktober. De droom ging in de ijskast en moest ruimte maken voor nieuwe doelen. Ik had geen last van de blessure met wandelen en op aanraden van de sportfysio mocht/moest ik zelfs snelwandelen voor mijn herstel. En zo kwam daar de nieuwe droom: de vierdaagse. Vrijdag was de loting: Kut. Uitgeloot.

Read More

Mijn eerste werkweek: Geduldig netwerken..

Wie denkt dat ik dagelijks de trein neem om 6.55 voor drukke werkdagen komt bedrogen uit. Wie denkt dat het lui lekkerland is dat ik goed betaald wordt, maar nog niet veel hoeft te doen komt meer in de buurt. Maar ik schreef al eens in geluk is ongeluk dat wat veel mensen als mazzel zien mij helemaal niet zo ligt. Ik ben niet voor niets net een nieuwe baan begonnen, ik wil aan de slag. Maar het is nog even afwachten, omdat ik voor mijn nieuwe werkgever zelf weinig kan doen, maar steeds interim opdrachten ga doen en de eerste opdracht nog niets is gevonden.

Read More

Mijn vegetarische week!

Het is deze week de Landelijke week zonder vlees en ik heb besloten om mee te doen! Ik ben er nooit zo van om dingen door de strot van mensen te duwen en misschien zouden we dat ook niet moeten doen met vlees. Door mijn grote netwerk met meer waarde voor duurzaamheid in mijn omgeving heb ik veel geluisterd, gelezen en besproken. De bio-industrie, de verspilling van water, het wetenschappelijke bewijs dat dieren ook voelen. Het bestaat allemaal en ik hoef het niet te herhalen omdat het al is verwoord in dit artikel van de Correspondent. Read More

Persoonlijkheidsstoornis, we moeten praten

Ik had aangegeven dat ik dit jaar openhartig zou reflecteren als ik een crisis had. Ik deed dit bij mijn meest heftige crisis in januari. Ik deed dit bij de al wat afgevlakte crisis een paar weken later. En ik denk dat ik nu opnieuw het boetekleed moet aantrekken. Dit weekend was het namelijk opnieuw zo dat veel gedrag dat ik “erg slechte coping” noem aan het daglicht kwamen. Daarom is het volgens mij eens tijd voor een stevig gesprek met mijn persoonlijkheidsstoornis.

Read More

Proost.

Ik proostte gisteravond op mijzelf met een glas prosecco. Ik proostte op een aantal stabiele dagen achtereen die ik mij al lang niet meer kon heugen. Ik proostte op weinig negatieve tweets, appjes. Ik proostte op een nieuwe brief, een nieuwe uitnodiging op een gesprek en fijne nieuwe afspraken met vrienden die ik had gemaakt. Ik proostte op dat ik voor het eerst in een half jaar iemand op date had durven vragen en ik nog op antwoord wacht. Ik proostte dat ik mijzelf was geweest op het depressiegala. Dat ik ergens een beetje kat uit de boom keek, maar later toch mensen aansprak. Ik proostte echt op mijzelf.

Read More

Mijn eerste crisis van 2018..

Mijn goede voornemens, pijlers en stabiliteit duurde precies 71,5 uur in 2018. Vol met sociale afspraken, huishouden, helpen verhuizen, relax-momentjes, ontspanning, lieve appjes en nuttige bezigheden. Na een gezellige avond met speciaal biertjes ging ik op huis aan. Ik ontving nog een appje over dat iemand was aangenomen ergens. Leuk nieuws van een ander. Dat los zien van mijzelf. Daar had ik gisteren nog zo mooi over geschreven. Helaas liep het weer anders.

Read More

Onbenaderbaar

Het is echt het woord wat mijn therapeute vandaag gebruikte. Het is niet Thomas dat tegenover haar zat. Het was de boze cynische zelfvernietigende Thomas. Het maakt mij onbenaderbaar. Het zet mensen op afstand. En helaas nam die mij de afgelopen tijd nog veelvuldig over. Het zet vriendschappen onder druk. Het is een kant die gefrustreerd van zich af bijt en tegen alles aanschopt. Tegelijkertijd is het een kant die mijzelf ongelofelijk ondermijnd. Het is een mix tussen cynisch naar alles en iedereen om mij heen, als ongelofelijk zelfdestructief en negatief naar mijzelf. Het maakt mij echt onbenaderbaar.

Read More