Een ode aan Jan Mokkenstorm

Ik wil op mijn blog meer odes schrijven. Omdat er in de wereld gewoon geweldig mooie mensen bestaan. Of bestaan hebben. Helaas is verleden week opnieuw een prachtig mens heen gegaan. Iemand die ik niet persoonlijk kende, maar iemand waar ik op afstand wel heel erg veel bewondering voor had. Iemand die een voorbeeld was. Iemand die ik persoonlijk mag bedanken in mijn meest donkere periode. Daarvoor verdiend hij nog echt een blog. Hierbij een ode aan Jan Makkenstorm.

Read More

April: De balans

Op de dag van de vrijheid is het goed om terug te kijken op april. De maand dat ik jarig was, mijn record van mijn streak verbrak, maar ook opnieuw een wat diepere dip had. Het was ook de maand dat ik weer meer begon te trainen voor de vierdaagse (115km), nog hard liep (36km) en een eerste grote lezing gaf voor Samen sterk zonder Stigma. Ik zat te lang op mijn telefoon en las weinig, maar qua stemming was het mijn beste maand en ik vroeg ook steeds minder om bevestiging.

Read More

Theorie der prioriteiten

Ik merkte het vanmorgen gelijk toen ik wakker werd. Of eigenlijk al heel de nacht. Last van mijn darmen. Last van vage steken en andere vage klachten. Het ging niet die productieve zondag worden die ik zo graag wilde. Route66 bestuursdingen, boodschappen voor heel de week, de afwas van de gehele week, kaartjes maken en sturen, schoonmaken, de stad in voor een nieuwe telefoon, koffie bij vriendin met herinneringsboek, wat dingen voor werk vanwege die deadline, de krant lezen en nog meer..

Read More

Ik ben GGZ-vrij: Het afscheid van mijn therapeute!

Tijdens mijn middelbare schooltijd waren er al psychische zorgen die opvielen bij de schooldokter. Tijdens mijn studie stapte ik naar mijn studentenpsycholoog. Ik werd eerstelijns doorverwezen voor een aantal sessies. Na mijn studie stapte ik naar de huisarts voor meer hulp. Ik werd tweedelijns doorverwezen. Er was een wachttijd en zo kreeg ik eerst hulp bij de praktijkondersteuner. Ik had ondertussen ook contact met hulpverleners bij 113online. Ik kon bij mijn therapeute terecht en kreeg twee keer per week schematherapie. Dit was onvoldoende. Ik was nog lang niet GGZ-vrij.

Read More

Mijn 101 redenen om te blijven leven

Eerder dit jaar schreef ik de 101 redenen waarom ik er niet meer wilde zijn. Er volgde daarna nog een enkele suicidale blogs. Ik had eigenlijk eind 2017 beloofd deze niet meer te schrijven. Mijn patronen bleken echter te sterk en ik stuitte opnieuw op tegenslagen. Nou heb ik daar mijn lessen wel uit getrokken en wil ik daar verder niet meer te lang bij stilstaan. Daarom deze blog: de 101 redenen waarom ik wel wil blijven leven. Een combinatie van progressie die ik dit jaar toch heb gemaakt, van hoop en mooie vooruitzichten en lichtpuntjes uit mijn huidige leven.

Read More

World suicide prevention day 2018: Hope..

Gisteren was het 10 september: World suicide prevention day. Ik was te druk om er een blog over te schrijven, ook al is het een onderwerp naar mijn hart. Ik worstel al jaren met gedachtes hierover. Een aantal jaren terug besteedde ik er een themaweek aan. Ik deelde mijn ervaringen uit mijn omgeving en hoe ik zelf met deze gedachtes omga. Ik deelde de hoop op meer begrip en openheid. En ik schreef over hoe mijn omgeving er het beste mee om kan gaan. En gisteren beleefde ik het opeens anders.

Read More

Juni: De balans

Ik had lange tijd helemaal geen zin om terug te blikken op de maand juni. Uitgerekend de maand waarin ik zei dat ik het roer om ging gooien, ging het zo ontzettend mis. Meerdere suïcidale uitingen, mijn twitter ging zelfs op slot en ik hoorde van meerdere mensen dat ze vonden dat ik mijn gedrag echt moest aanpassen. Het leidde zelfs tot een brief die ik schreef aan mijn inner circle begin juli. Ik ging er gisteren toch nog maar eens voor zitten. Eens kijken waar het mis was gegaan en of ik er nog iets van kon leren.

Read More

New choices

Ik vertelde al hoe het ging vorige week in therapie. Daarnaast ben ik eind maart gestart bij de diëtist voor mijn darmklachten. Het gaat verre van stabiel in psyche sinds ik aan het werk ben bij mijn huidige werkgever en daar hebben een aantal goede vrienden wel hun zorgen over uitgesproken. Moeilijk om te horen, maar wel ontzettend eerlijk en heel wat waard dat ze dat eerlijk zeggen. Met deze dingen in het achterhoofd heb ik een aantal belangrijke keuzes te maken.

Ik word vandaag gebeld door de diëtiste. Ik heb twee afspraken gehad. Ik ben meer vis gaan eten, meer nootjes voor tussendoor en vitamine met calcium gaan slikken, omdat ik dat te weinig binnenkreeg. Ik drink nog maar 3 koppen koffie op een dag en ik kook niet meer uit pakjes en zakjes, maar louter met kruiden. Helaas is het gewenste effect nihil. Vlak voor mijn reis naar Lissabon werd daarom voorgesteld om het Fodmap-dieet te starten. Ik vroeg om bedenktijd, tot vandaag..

Het is een dieet wat nogal zou kunnen helpen bij mijn prikkelbare darmsyndroom en klachten die ik daar al tijden van heb. Echter, ik zou geen brood, pizza en pasta meer mogen. Het zou nogal veel invloed hebben op ontbijt en lunch en veel dingen die ik wel mag houd ik weer niet van. Ik denk dat het een erg pittig dieet voor mij zal worden en ik twijfel of ik het wel kan combineren met de rest van mijn leven. Eten bij vrienden, ik slaap twee nachten per week voor werk bij mijn zus en houd van uit eten gaan en eten bij vrienden. Al mijn energie en tijd gaat al naar mijn werk. Hoe moet ik dit er dan bij doen? De klachten van mijn darmen houden alleen ook aan? Het is een moeilijk besluit.

Voor therapie word ik maandag gebeld. Het houdt op bij mijn huidige therapeute. Ze denkt dat ze mij niet verder kan helpen. Ik moet meer lichaamsgericht aan de slag. Een moeilijke stap na al zolang therapie. Ik wil mij beter voelen, maar weet ergens niet hoe ik dat zou moeten. Naar een haptotherapeut? Minder werken omdat ik nu 5 dagen werk met veel reistijd en dus een afspraak om 9 uur bij haptotherapeut al betekent dat ik een halve dag vrij moet nemen? Opnieuw een intake? Ik krijg hoofdpijn van al die keuzes, maar weet ook dat ik veel emoties ook nog moeilijk en slecht uit. Maar alle vermoeidheid, steken en alle andere klachten voelen toch niet louter psychisch. Ik geloof toch meer in het medische circuit? Waarom word ik nu weer hierin doorverwezen.

Ik krijg hoofdpijn van deze moeilijke keuzes. Net als van de pijn na 3 maanden werk over dat ik het niet lijk aan te kunnen en vrienden hun zorgen daarover hebben geuit. Alle keuzes en oplossingen lijken een stap terug en zijn pijnlijk. Mijn omgeving ziet hoop. Ik een stukje wanhoop. Ik ben geneigd om altijd ervoor te gaan, daarom zei ik al eens JA tegen mensendieck, bekkenbodem, seksuoloog, studenten-psycholoog, eerste lijns therapeut, tweede lijns therapeut, internist, praktijkondersteuner van de huisarts, pedicure, podotherapeut. Ik probeer echt wat aan mijn problemen te doen. Ja ik klaag ook veel. Maar ik zet ook altijd door voor oplossingen.

Ik weet het nu alleen niet meer. De investeringen zijn vaak nodeloos gebleken. Het is ook de lepeltjes theorie. Ik heb niet zoveel energie te vergeven Ik moet nieuwe keuzes, new choices maken. Ik moet prioriteiten stellen. Zekerheid bestaat niet. Proberen, wat opnieuw energie zal kosten, wel. En wat als het dan weer nodeloos blijkt? Ik ben altijd geneigd om JA te zeggen omdat ik mijzelf een beter leven gun. Echter new choices, het kan ook wel eens een ondergang en eindigen bij de bedrijfsarts betekenen. New choices. Wat moeilijk.En ja ik hoor jullie denken, nooit geschoten is altijd mis. Het kan ook zomaar wel blijken te helpen? Maar help. Hoe weet je dat?

Maart – De balans

April is alweer voor een kwart voorbij, maar het is nog steeds tijd om de balans op te maken van maart. Het was een behoorlijke maand. Ik begon een nieuwe baan, er ging veel tijd zitten in de campagne van de gemeenteraadsverkiezingen, ik ging naar het eerste congres van D66 en ik wandelde voor het eerst 30km, maar zag mijn droom van de vierdaagse tegelijk vervagen. Kortom, er gebeurde weer een hoop, hoog tijd voor het opmaken van de balans.

Read More