• Home
  • Tag: therapie

29 maart blijft altijd bijzonder: De start in Lunteren

Pasen blijft altijd wel een beetje bijzonder. 29 maart al helemaal. Op de dag vandaag precies 2 jaar geleden trok ik mijn jas aan om te vertrekken voor mijn eerste dag in groepstherapie. Om te worden onthaald door een groep. Om een pad te bewandelen naar 36 weken therapie, niet wetend of ik daar beter van zou worden. Het was de dinsdag na Pasen. Ik kon er niet meer onderuit en ik had niet verwacht dat ik dit ooit nodig zou hebben. 9 maanden groepstherapie. 29 maart, de dag dat het allemaal begon..

De avond ervoor had ik van vrienden nog het meest ontroerende filmpje ooit gekregen. Een filmpje van 7 minuten waarin alle goede vrienden mij sterkte, succes wenste en allemaal een mooie boodschap meegaven. Daarnaast bemoedigende woorden of woorden dat ze trots op mij waren. Ik nam een filmpje op van een minuut om ze ongelofelijk te bedanken. Naast alle lieve boodschappen van collega’s, die ik had gekregen bij het afscheid op mijn werk een paar dagen ervoor.

7.39 zat ik iedere dag in de trein om in Veenendaal-de Klomp uit te stappen. Soms om daar met de fiets te gaan naar Lunteren. Soms met een klein buurtbusje. En soms met een OV-fiets. Met veel spanning en zenuwen ging ik zo ook op weg op dinsdag 29 maart 2016. Ik werd opgehaald na de opening. Ik bleek in een groep te zitten met alleen maar vrouwen. Ik ging door naar de Psycho-sessie. Hier stelde ik mij even voor, waarna een heftige sessie begon.

In de middag verder regeldingen, om verder het introductieprogramma in te gaan op woensdag, creatieve therapie te hebben, Doelen-sessie in therapie, Systeemtherapie over je systeem/omgeving, systeemgesprekken, weekendbespreking, pmt, Tuintherapie, psychosomatiek (over medicatie met psychiater), sociotherapie en vele andere sessies met de groep. Immers alles was therapie.

Ik lees nog wel eens blogs terug uit die tijd en ik denk dat ik echt wel een ander mens ben geworden. Met veel meer vertrouwen. Met veel meer compassie. Met veel meer rust, balans en controle over mijzelf. Het duurde best lang in Lunteren dat alles op zijn plek viel. Ik verzette mij lang in een groep met alleen maar vrouwen, met huilbuien van iedereen, van groepsgenoten die allemaal klinisch zaten en van mensen die nog nooit hadden gewerkt. Ik had toch recentelijk in alle openheid afscheid genomen van allemaal lieve collega’s, wat deed ik mijzelf aan?

Dat gevoel overheerste lang in Lunteren. Zo ook op 29 maart. Ik focuste te veel op te verschillen. Soms doe ik dit nog steeds. Maar eigenlijk hebben we allemaal veel meer overeenkomsten met elkaar dan dat we denken. Dat ik 9 maanden ergens in therapie heb gezeten zegt nu weinig over mij. Ik ben best succesvol in werk, heb een druk sociaal leven en leg vrij makkelijk contact. Ik laat veel meer los wat iedereen van mij vindt. Ik mag er zijn en op 29 maart 2016 heb ik een begin met dat gevoel gemaakt.

Gisteren ging het nog best slecht met mij. Ik had een afwijzing voor een opdracht op werk. Ik kreeg last van mijn darmen en dingen liepen allemaal niet zoals ik wilde. Even twijfelde ik enorm over mijzelf en baalde ik van heel erg veel en dacht ik dat ik eigenlijk nooit echt progressie heb gemaakt. Echter, ik bleef er niet in hangen. Er waren wat klagende appjes, maar niet dusdanig negatief als in de periode van 29 maart 2016. Er waren weinig schokkende tweets. En vandaag was ik alweer de positieve die volledig back on track was. De meeste winst is misschien wel merkbaar op slechte dagen. Ik blijf er veel minder in hangen. Er is veel meer balans. Ik gun mijzelf veel meer. En dit is allemaal op 29 maart 2016 gestart. Ik herinner mij die dag nog zo goed als gisteren. Het is bizar dat dat al 2 jaar geleden is. Het is bizar dat dat pas 2 jaar geleden is met waar ik nu sta. Ik ben onwijs trots. 29 maart zal daarom altijd een bijzondere dag zijn..

Back on track…

Het is lange tijd geleden dat ik zo’n lange periode had zonder dat ik blogde. Ik had genoeg inspiratie en ideeën, het ontbrak alleen even aan tijd. En het was misschien ook wel juist goed, omdat ik steeds meer (slechte) gewoontes probeer aan te passen en probeer het moeten los te laten en meer juiste keuzes probeer te maken. Bloggen is een hobby en de afgelopen weken wilde ik de tijd net even aan andere dingen besteden..

Read More

Een nuttige Blue Monday

Morgen is het weer Blue Monday. Zogenaamd de meest sombere dag van het gehele jaar. Ik vind het ergens commerciële onzin. Psychische problematiek kan samenhangen met meer donkere dagen en vaak heet het dan een winterdepressie. Echter veel vaker heeft psychische problematiek helemaal niets met de getijde van het jaar te maken. Ik moet zeggen dat ik bij mijzelf er ook niet zo snel een verband in zie. Toch staat de Blue Monday morgen voor mij in het teken van de goede lijn doorzetten en nuttig bezig zijn.. Read More

Het langzame herstel

De zon schijnt door de bomen. De bladeren kleuren mooi. De eerste lopers lopen langs mijn raam naar de start. Ik staar naar mijn startnummer en hardloopschoenen die in een hoekje staan. Ik doe een rekbeweging of het echt niet gaat. Helaas, ik voel een scheut pijn in mijn schenen. Helaas, mijn 10e Zevenheuvelenloop op rij moet ik overslaan. Ik pak mijn telefoon en kijk naar de verschrikkelijk depressieve appjes en tweets die ik met name gisteravond stuurde. Niet eens zo zeer door het missen van deze dag, maar wel omdat lichamelijke klachten mij opnieuw tot wanhoop dreven. Het is een proces. Het proces van het langzame herstel…

Read More

Een maand zonder therapie!

Het is vandaag 25 oktober. Dat betekent dat het precies een maand geleden is dat ik therapie had op maandag 25 september. We hadden het in die afspraak over nieuw gedrag, mijn moeilijke periode met afwijzingen en dat we EMDR weer op moesten pakken, omdat ik bij Nieuwsuur nog erg last had van een negatief lichaamsbeeld van alleen maar Quasimodo zien in mijzelf. Opvolging van therapie was nodig en mijn volgende afspraak liet 2,5 week op zich wachten. Mijn therapeute werd echter ziek. Daarna had ze herfstvakantie. En ik zou gebeld worden voor een nieuwe afspraak, maar dat bleef uit. En zo was er een maand zonder therapie..

Read More

Volwassenheid

Een voicemail vanmorgen om 8.16. Ik had de telefoon niet opgenomen, omdat ik voor het eerst sinds twee weken kon uitslapen. Het was een voicemail van mijn therapeute. Ze was ziek, onze afspraak vandaag ging niet door. Mijn laatste afspraak was alweer 2,5 week terug. Ik baalde. Maar niets aan te doen. Ik was immers toch volwassen en moest zelfredzaam zijn.

Read More

Lachen in therapie

Ik had vandaag opnieuw een EMDR-sessie. Het was wederom 34 graden buiten en niet veel kouder in de therapiekamer. Ik stapte met weemoed naar binnen en zag dat het materiaal voor het lampje dat ik moest gaan volgen al werd uitgepakt. Mijn therapeute schonk een glas water voor me in. Ze gaf aan dat we verder zouden gaan met een nieuwe situatie en dat we die hetzelfde zouden doorlopen als de vorige keer gedurende EMDR. Ik zei: “Ooh geen nieuwe wetenschappelijke inzichten dat EMDR nu anders gaat?” Mijn therapeute glimlachte even, en we begonnen de sessie..

Read More

6 maanden uit Lunteren: Brief aan mijzelf

Lieve Thomas,

Precies 6 maanden geleden nam je afscheid. Afscheid van een warme groep die je erop wees dat je de moeite waard bent. Een groep waarin je leerde om hulp te vragen, ruimte voor jezelf te nemen of om beter voor jezelf te zorgen. Dat nee zeggen was toegestaan. Dat je er mocht zijn zoals je was. Dat je humor hebt, attent bent, over een vorm van intelligentie beschikt en daarnaast sportief en lief bent en doorzettingsvermogen hebt.

Read More

Mijn eerste EMDR …

Daar ging ik dan. Na twee nachten van 4 uur slaap en een plaknacht waarin het niet van bijslapen kwam. Daar ging ik dan. Na een zwaar vermoeiend weekend. Daar ging ik dan. Met 32 graden buiten op weg naar mijn therapeute. Daar ging ik dan. De deur binnen van mijn therapeute en de bloedhete wachtkamer in. Daar ging ik dan. Wachten, wachten, wachten, omdat mijn therapeute van alles moest klaarzetten voor mijn eerste EMDR (link voor uitleg over wat het is). Daar ging ik dan. Zitten op de stoel en weten dat er een hele zware sessie ging beginnen.

Read More