De verdrietige vakantiedag

De wekker gaat. Ik kijk op en zie in grote letters Tokio verschijnen. De reis naar de Olympische Spelen in Tokio zou vandaag plaatsvinden. Het was best krap na de vierdaagse die ik afgelopen vrijdag glorieus uitliep. Althans volgens de agenda van mijn telefoon. Opnieuw een alarm. Nu verschijnt er in het groot “wandelvakantie”. Doordat de Olympische Spelen momenteel door Corona niet plaatsvinden had ik een creatieve alternatieve vakantie bedacht. Ik was van plan om 16 dagen te wandelen van bekende naar bekende. Door de grote blaren kapte ik die vakantie na drie dagen al af. Hierdoor word ik vandaag wakker in mijn eigen bed.

Read More De verdrietige vakantiedag

Verdragen.

De afgelopen dagen zijn redelijk een voorbeeld voor hoe veel dingen in mijn leven zijn gegaan. Na een proces vol zelfreflectie op mijn verjaardag besluit ik dat ik beter voor mijzelf moet opkomen en om zorg moet vragen voor mijn darmen. De reguliere zorg wordt immers weer opgepakt dacht ik zo. Constante loze aandrang, bloed bij de ontlasting, krampen. Het was er eigenlijk min of meer altijd al, maar nu weer wat erger. En zo belde ik maandagmorgen de huisarts. Ik stond een kwartiertje in de wacht, waarna de assistent mij vertelde dat het allemaal niet spoed genoeg was om in coronacrisis geholpen te worden. Ik moest over een paar weken maar terugbellen als er op de website niet meer spoed zou staan.

Read More Verdragen.

Geen marathon

Enthousiast vertelde ik jullie over mijn droom de marathon. Gretig stond ik op zondagmorgen op om een grote afstand te rennen. Heerlijk met een zonnetje of door regen en wind. Het maakte mij niet uit. Wat was het heerlijk voor mijn hoofd. Langzaam de kilometers uitbouwen. Soms een dipje, maar nee het ging best goed. Ik kon het aan. En toch negeerde ik 1 ding: mijn darmen.

Read More Geen marathon

Gayting #8: Weer een jaar voorbij..

Het is 30 juli. De dag twee jaar terug dat mij het een goed idee leek om over mijn liefdesleven te gaan schrijven. Welk leven? Juist ja. Ik sta nu twee jaar verder aan de vooravond van Pride, waar ik voor het eerst in jaren niet naar toe ga. Ik scroll in de trein weer eens door Tinder. Ik installeer Grindr weer, waarna ik het wederom snel verwijder. Ik kijk op de site van Sanquin, omdat ik nu toch bloed mag doneren nu ik weer 4 maanden niet intiem ben geweest…

Read More Gayting #8: Weer een jaar voorbij..

Walk of shame

Na een drukke werkdag is het heerlijk om even hard te lopen. Even de natuur in en om even lekker uit te waaien. Het is de discipline die ik altijd wel heb, evenals het doorzettingsvermogen. Mijn beste investering blijft nog steeds mijn sporthorloge en jaarlijks moet ik wel nieuwe hardloopschoenen aanschaffen. Zeker nu mijn shin splints, achillespeesklachten, verstuikte enkel en ergste blaren wel voorbij zijn. Helaas is daar de volgende teleurstelling: de walk of shame..

Read More Walk of shame

Slechte prognose

Mijn verjaardag is zojuist voorbij. Geen taart, geen slingers. Ik had ze zelf moeten ophangen, maar dat ontging mij weer. Het was kommer en kwel. Het was hangen op de bank, schreeuwen, smijten en mij diep ongelukkig voelen. Ik zou willen dat ik er een beter verhaal van kon maken, maar dat was het opnieuw niet. Ik ben 31 jaar geworden, en dat doet mij beseffen dat mijn prognose voor de rest van mijn leven niet al te best is. Veel mensen vinden dat ik dat niet mag zeggen, maar ik loop lang genoeg mee om dat toch zo te vinden.

Read More Slechte prognose

Mei: De balans

Mei is opnieuw een maand waar ik niet graag naar terugkijk. Wat ging het slecht. Wat ging er een hoop mis. Ik belandde in crisis naar crisis. In suïcide gedachte naar suïcide gedachte. En dat ondanks een reis in Lissabon, uit eten bij een Michelin restaurant, Bevrijdingsfestival, geslaagd Lustrumfeestje van tafeltennisvereniging en wel meer feestjes en mooie momenten. Helaas mijn stemming wilde totaal niet en liet zelfs even heel veel mensen schrikken met de serieusheid in suicide. Het kwam dan ook niet voor niets tot de 101 redenen blog..

Read More Mei: De balans

Shit! Shin Splints

Mij zou het niet overkomen. Ik nam altijd een dag rust na een dag training. Na een lange duurloop vaak twee dagen. Ik luisterde perfect naar mijn lichaam en sloeg dan een training over. Ik bouwde rustig het aantal kms op. Ik lette op de demping van mijn schoenen en schafte bij 1000-1200km nieuwe schoenen aan. Ik was fit. Ik was trots op mijn 40 weken op rij met minstens 1 run per week. Ik was trots op mijn 850km tot halverwege oktober waarmee ik mijn 1000km dit jaar wel zou halen. Maar toen: Shit, Shin splints.. Read More Shit! Shin Splints